Een stilte, een zonnig moment, alle buren zijn op vakantie. Ik houd het op staycation. Staycation: het is een samenvoeging van ‘stay’ en ‘vacation’ en staat voor thuisblijfvakantie. Soms even weg naar een museum of bezienswaardigheid. Heerlijk, rust en geen vakantiestress, geen filedruk, geen enge beestjes in het eten, enfin noem maar op.
Toen ik nog kind was ging het oergezin Meander steevast naar Bakkum op vakantie. Een vakantiekamp aan de Noord-Hollandse kust, midden in de duinen op grondgebied van het Provinciaal Waterleidingbedrijf (PWN). Mijn ouders huurden daar voor veertien dagen van kennissen een zelfbouw prefab huisje. De huisjes op het kamp waren hoofdzakelijk van hardboard, ze werden aan het begin van seizoen opgezet en aan het eind van het seizoen afgebroken, jaar in jaar uit.
Veertien dagen en dat was het. Weken van tevoren werden er al voorbereidingen getroffen. Een grote zak met allerlei benodigde kleren werden via aan bevriend verhuisbedrijf dagen van tevoren opgestuurd om opgeslagen te worden in een speciale ruimte op de camping. De rest van de week was het zoeken naar kleren die, naar later zou blijken, al in de zak op Bakkum stonden. Eindelijk de grote dag, begin vakantie, op de fiets van Amsterdam naar Bakkum. Het waren de jaren 50 en 60 van vorige eeuw, het leven was goed. Water was op het kamp bij de vaste tapplaatsen waar ook de toiletten waren. Water was er ook na het halen van emmers en het leeggieten in een oude melkbus met kraantje bij het huisje. Licht uit een olielamp met kousje en koken via een gasstel aangesloten op een gasfles. Locaties op het kamp die aan Amsterdamse buurtjes deden denken. Ik moet ergens nog zwart-wit foto’s hebben uit de 60er jaren maar kan ze net nu niet vinden. Stichting Oud-Castricum heeft gelukkig de historie met foto’s HIER samengevat
Soms regen die kletterde op het dak van hardboard en later tentdoek. Geen TV, later wel een draagbare radio. Klaverjassen om de avonden te vullen. De winkeltjes die om 12 uur opengingen en in alle dagelijkse behoefte voorzagen. Vliegeren, of over De Grote Veldweg naar zee en bij donkere dagen op pad naar de Karpervijver of langs het strand naar Bergen en door de duinen terug. En het voetbaltoernooi dat mijn kampbuurtje wonderwel won.
Feestavonden in feestlocatie De Pan waar ik een net beginnende Andre van Duin zag optreden. En net te vergeten een stroomstoring die hij stoïcijns, alsof het erbij hoorde, zittend op een geluidsbox afwachtte. Ik heb dierbare herinneringen aan Bakkum overgehouden merk ik nu ik erover schrijf.
Tegenwoordig is Bakkum een echte camping met: tenten, caravans, en enige huisjes.
Na Bakkum
Daarna met z’n tweeën, net in bezit van een gekocht huis met een tophypotheek. Al onze spaarcentjes gingen erin op, gelukkig twee inkomens maar toch financieel beperkt. We kwamen de eerste jaren niet verder dan korte uitstapjes in ons eigen land en soms een weekendje grensgebied.
Een jong gezin ontstond en er braken in financieel opzicht veel betere tijden aan. West-Europa werd reisdoel voor een vakantie. Soms wel driemaal per jaar. De laatste jaren werden stedenvakanties afgewisseld met één vakantie grote naar de Harz, wat een fantastisch vakantiegebied. Maar dit terzijde.
Na het toch plotseling overlijden van mijn levenspartner was ook de reislust over. Al jaren vindt mijn vakantie in en om Purmerend plaats.
Steeds meer ontdek ik met een lachje op mijn gezicht in Purmerend en omgeving parallellen met de herinneringen die ik aan Bakkum heb en de eerste jaren daarna. De wijkwinkeltjes, de evenementen in ’t Stadje en het Amfitehater, de wijken met eigen buurtjes, het vertier in het algemeen. Gelukkig hier en nu wel met alle geneugten zoals: water, gas, tv, radio onder handbereik. Dichtbij zelfs voor een bezoekje aan het tegenwoordige Bakkum, het Noord-Hollandse achterland en de Noordzee.
