Leden van de Stadspartij Beemster Polder Partij interviewen bij toerbeurt bekende en minder bekende Purmerenders.
Zomaar, over wat ze doen en wie ze zijn.
foto Stadspartij-BPP
Dit interview is afgenomen door: Barbara Jonk en Wout Zeekant.
Frans Spijkerman: “Ja, Purmerend is net een dorp en dat maakt dat ik inmiddels weet, Leef nu, morgen kan het anders zijn”
We zitten op een vrijdagmiddag in januari bij Frans aan een tafeltje. Er zijn mensen aan de lunch begonnen en enkele klanten beginnen net aan de vrijdagmiddagborrel. Geroezemoes en gezelligheid en buiten de beweging van de Stad Purmerend.
Frans komt uit een gezin met slagers maar is zelf een echte Horecaman. Hij is begonnen met snackbar Peri en Café Blankendaal aan de Neckerdijk in 1986. In de loop van de jaren breidde hij zijn zaak uit waaronder ook 12 hotelkamers.
Als ondernemer heb je altijd te maken met hobbels en bobbels en moet je steeds gewoon vooruit kijken. Frans neemt nooit een blad voor de mond en zegt waar het op staat. Maar altijd met een positieve insteek.
Hobbels en bobbels
Het was een weg met zeker hobbels en bobbels om sinds 2015 te komen tot het pand zoals we het nu als restaurant Eten & Drinken bij de Sluis.
Purmerend is dikwijls toch een dorp en de lijntjes met andere ondernemers in de binnenstad zijn altijd kort geweest. Frans was 19 jaar voorzitter van Horeca NL, afdeling Purmerend en was ook betrokken bij de VVV Purmerend.
Zo was er ook dat korte lijntje met de Gemeente Purmerend, altijd snel bij de juiste persoon om zaken te regelen. “Ik ervaar dat nu helaas toch regelmatig anders. De locatie waar we nu zitten was niet van het ene op het andere moment daar. Het idee ontstond omdat de diverse panden steeds om onderhoud en aan regels moesten voldoen. Om toch tot het ultiem juiste te komen moet je soms ook het goede moment kiezen. Bijvoorbeeld door uiteindelijk de hoek te kunnen kopen waar Musicon zat. Tussen plan en realisatie zat meer dan 10 jaar! En daar zat dan ook nog een tijdelijke verhuizing naar de De Drie Zwanen aan de overkant van de sluis bij.”
Zo zittend in het restaurant zie je de Sluis en de Neckerdijk en de reuring van de Stad met daarbij -met mooi weer- ook het terras aan het water.
Wat kan beter in Purmerend
Tijdens het gesprek vraagt Frans: “maar wat is nu eigenlijk de bedoeling van dit gesprek?”
Na uitleg steekt hij op zijn Frans van wal. “De bioscoop van nu zit gewoon niet op de goeie plek, deze moet in de Binnenstad. De Schapenmarkt hoeft echt niet alleen Horeca te zijn. Horeca hebben we genoeg. Ik maak mij echt zorgen over het winkelbestand, leegstand in de stad, internetverkoop is funest en het parkeren. De verbinding tussen de nieuwe parkeergarage onder het Stadhuis en de binnenstad is er gewoon nog niet! Mensen moeten anders leren denken, dat vraagt tijd. Parkeren in de parkeergarages is goedkoper dan op straat maar het zit er nog niet in. Men vaart op gewoontes.
Evenementen in de stad daarin zijn bijvoorbeeld de vrijwilligers van Marktstad zo belangrijk. Dat kan je niet neerzetten zonder hen. Maar die regelgeving! Deze week zat ik met mijn kleindochter aan de keukentafel en hadden we het over de Harddraverij in september. Mijn kleindochter vroeg Opa dat is toch in september? en telde de maanden op haar vingers.”
Opa moest vervolgens wel uitleggen waarom hij het er nu al over had…
Werkgeverschap
Tussendoor krijgen we nog een gemberthee, Tonic en koffie van een van de serveersters.
Frans verteld dat werkgeverschap voor hem echt meer is dan alleen werkgever zijn. Om personeel te krijgen en behouden vraagt dat ook voor een luisterend oor of mee helpen een woonruimte te vinden, ondersteunen bij financiële problemen. Zaken zien, benoemen en oplossen. En daarmee heeft hij een prachtig team wat zeer loyaal is aan Spijkerman. Stamgasten die al jaren komen hebben ook ondersteuning nodig als het niet goed met hen gaat. Dat is voor Frans niet vreemd. Maar ook omgekeerd, de stamgast die regelmatig met Frans met de auto op pad ging toen Frans zelf niet mocht autorijden.
Tijdens het gesprek gaat zijn telefoon en vraagt een van serveersters waarom de werkmannen ook alweer kwamen.
Frans verteld dat na realisatie van dit prachtige pand hij er bewust voor gekozen heeft om met bijvoorbeeld Horeca NL te stoppen. “Ik wilde gewoon in de zaak aanwezig zijn. Dat was nodig! Het praatje met de klanten, en je hoort zoveel verhalen. Je weet zo goed wat er leeft! Coronatijd was vreselijk, financieel maar ook het missen van contacten. Dat wordt nu dubbel en dwars ingehaald. Mensen zijn echt aan het inhalen. Ouderen hebben het lunchen ontdekt. Vanmiddag nog bracht ik ook gewoon de bordjes naar de tafels omdat het lekkere druk was. En daar kan ik zo van genieten. Hard werken maar zoveel gezelligheid en goede gesprekken.”
Inmiddels steekt één van de serveersters de kaarsjes aan.