Meander is een columnist die periodiek de website verluchtigt met een eigen kijk op de publiciteit. De columnist is verantwoordelijk voor de inhoud en de persoonlijke mening die hij of zij verkondigt.
Een halve minuut voordat iemand een fout maakt zetten de hersenen zich onvrijwillig in een toestand van rust.
Dat gebeurt vooral bij het verrichten van herhalend eentonig werk en als er veel wordt afgezeurd.
Goede voorbeelden zijn de Kamerdebatten en de raads- en commissievergaderingen van welke gemeente dan ook. Zeker als het de vergaderingen van de gemeente Schalieveen zijn. Je moet wel van goeden huize komen wil je de eerste tot de laatste schorsing onbeslapen voorbij komen.
Ik keek naar Schalieveen vanwege neef Maarten die voor zijn eerste begrotingsbehandeling stond en wat voor eentje. Wie de afgelopen columns heeft gelezen weet wat ik bedoel.
Zo zag ik dat neef Maarten direct na aanvang op van de zenuwen met zijn vingers al aan de NEE knop zat, maar die deed het gelukkig niet. Niemand in de raadszaal zag het, behalve ik natuurlijk. Gaandeweg de uitwisseling van gedachten en de herhalingen daarvan in diverse toonaarden ontdooide neef. Verveling sloeg toe bij hem en bij mij thuis vielen voor de buis de ogen dicht.
Plots schok ik zo rond half twaalf wakker. Net op tijd om de finale stemming over de begroting te kunnen meemaken.
Voor of Tegen, Ja of Nee die vraag diende zich aan.
Het bleek dat alle raadsleden door hadden dat er van alles mis was met de meerjarenraming en dus eigenlijk ook met de totale begroting 2027-2030. Maar de wethouder beloofde dat alles nog dit jaar in orde komt. Als de raadsleden maar braaf het rapport Gewicht door Evenwicht zouden doorploegen en hem, d.w.z. het college, wilde aangeven welke voorzieningen ze willen verslechteren en welke lasten ze voor de inwoners willen verhogen.
Hij knoopte die ideeën dan wel voor ze (de gemeenteraadsleden ) aan elkaar. Voor 2027 kon hij op voorhand wel instaan voor een sluitende begroting voor 2027, die is immers nog door het vorige college beleidsarm (wat dat ook moge betekenen) opgesteld. Opgelucht haalden de raadsleden adem, na bijna vier uur vergaderen waren de woorden op.
Nog voor de jaarwisseling zal zo de zondvloed ofwel de baaierd aan ideeën van raadsleden volgen om de jaren daarna financieel te redden, zo dacht ik.
En toen gebeurde bij de stemming het onvermijdelijke. Er waren 5 stemmen NEE en 35 JA. Vier van de vijf stemmen waren duidelijk van één partij.
Eén tactische JA stem kwam van 7 van de 8 leden van de partij van neef Maarten, de vijfde NEE stem kwam dus ook van Krachtig Schalieveen. Wie was er van de partijdiscipline afgeweken? De raadsleden keken wantrouwig en onderzoekend om zich heen. Gelukkig gaf Neef Maarten geen krimp. Hij was met zijn Smartphone bij gebrek aan beter en uit verveling wat anders gaan doen vertelde hij mij later. Zijn hersenen waren onvrijwillig in rust gegaan. Op het moment van stemmen herinnerde hij mijn duidelijke advies: NEE stemmen, en zo was het gebeurd.
Nu kan neef Maarten heel goed ‘onschuld’ acteren. Bovendien weet hij dat alleen de leugenaar de waarheid kent, dat gegeven koestert hij dan ook. Ja die jongen gaat het nog ver schoppen in de politiek.
