| 13 november 2010
Het verschil in prijs voor een fietsers en voetgangersbrug in Purmerend en Gent is 5 miljoen lees ik als toevallige passant op Sint Maartensdag in Dagblad Waterland. Actuele politieke nieuwsarmoede is het eerste wat ik bedenk. Toch intrigeert dit bericht over een opnieuw opgeklopte zaak die daardoor de gemoederen in Purmerend bezig houdt maar natuurlijk al lang een gelopen race is mij.
Ik lees In Dagblad Waterland ook het volgende:
‘De keuze van het stadsbestuur voor de dure brug is een welbewuste. Ongeveer een jaar geleden kwamen de SP en Leefbaar Purmerend in de gemeenteraad met voorstellen om, gezien het economisch tij, te kiezen voor een soberder en goedkoper ontwerp, maar die werden door de grote meerderheid van de raad van tafel geveegd. Purmerend wil zich met de Melkwegbrug op de kaart zetten. Het moet een attractie worden en dat mag best wat kosten.’
Een merkwaardig bericht in onze plaatselijk nieuwsbode.
Op Webregio staat namelijk: ‘Ongeveer een jaar geleden kwam de Stadspartij in de gemeenteraad met een voorstel om, gezien het economisch tij, te kiezen voor een soberder en goedkoper ontwerp, maar dat idee werd door de grote meerderheid van de raad van tafel geveegd. Purmerend wil zich met de Melkwegbrug op de kaart zetten. Het moet een attractie worden en dat mag best wat kosten. Maar een attractie kan ook aanzienlijk goedkoper, zo blijkt in het Belgische Gent.’
Ik heb de verschillen maar even geaccentueerde met een onderstreping.
Wat is waar? Even gekeken met de zoekfunctie op de website van de Stadspartij, daar staat: ‘Ondanks dat er goedkope alternatieven voorhanden zijn kiest de coalitie (PvdA, VVD, CDA en AOV) toch voor de meest dure variant voor de Melkwegbrug.’
In ieder geval is nu duidelijk wie ervoor hebben gezorgd dat deze volgens velen te dure brug er komt.
Eerlijkheidshalve moet eraan toe worden toegevoegd dat de Stadsregio met ruim drie miljoen euro Purmerend sponsort in de aanschaf en aanleg van de brug. Dus de kosten vallen in dat opzicht nog mee. Bovendien is de bewoners van Weidevenne deze duurzame brug in aanschaf en gebruik beloofd als snelle verbinding met ’t Stadje. Belofte maakt nu eenmaal schuld.
Duidelijk is dus ook dat de Stadspartij en de toen overige tegenstanders zich knarsetandend hebben neer moeten leggen bij de bouw van een dure brug. Die er nu wel moet komen en waarvan de aanbesteding en de eerste werkzaamheden zijn aangevangen.
De Stadspartij is toen ook niet weggelopen nadat de stemming over de brug was verloren, maar is inmiddels van oppositiepartij wel coalitiepartij geworden. Het democratische spel gaat -gelukkig maar- door! Saillant is dat de Stadspartij daardoor via haar wethouder Roald Helm menig raadsbesluit uit moet voeren waar de partij bij de stemming in de raad op zijn zachtst gezegd niet enthousiast over was. Denk aan de Melkwegbrug, maar ook aan het afvalophaalsysteem en het onderhoud van de openbare ruimte. Maar gedane zaken nemen nu eenmaal geen keer. Kijk maar naar de Stadsverwarming, die draait de Stadspartij ook niet meer terug.
Door de berichtgeving over de Melkwegbrug, die in feite zelfs geen achterhoedegevecht meer beschrijft, kwam het verhaal van krantenverkoper Bertus Zuurbier me weer voor de geest.
Bertus was colporteur van De Vrije Socialist en gemeenteraadslid van 1921 tot 1923 voor de Rapaljepartij in Amsterdam. Met veel tam-tam bood hij op drukke punten zijn krant te koop aan, meestal op het Haarlemmerplein bij het standbeeld van zijn grote held Domela Nieuwenhuis.
Als er dan gezegd werd: ‘maar deze krant is oud, pareerde hij met de opmerking: ‘heb je hem dan al gelezen? Zoniet, dan is hij nieuw voor jou!’
Ondertussen scheet zijn hond het Nassauplein onder, voer voor de kapitalisten noemde Zuurbier dat!
Mijn buurman heeft Zuurbier nog gekend en hem vaak zien colporteren als de ‘arbeiders’ van werk naar huis in de Spaarndammerbuurt fietsten.
Als die me weer eens foeterend aantreft over een in mijn ogen luie journalistieke uitglijder of uitgekauwd bericht, dan zegt hij steevast: ‘Meander morgen verpakken ze weer vis in die krant!’
En eerlijk, hoewel ook oud nieuws, ook dat lucht elke keer weer op!
| 06 november 2010
Tja, wat moet je nou zo objectief mogelijk en toch ook pakkend schrijven over de begrotingsbehandeling in Purmerend? De methode van de fenomenologie moet welhaast toegepast worden om in de eerste plaats de verschijnselen zo grondig en nauwkeurig mogelijk te beschrijven, alvorens geprobeerd kan worden op basis van de waargenomen verschijnselen uitspraken te doen over de mogelijke gevolgen van de (in dit geval) gekozen schrijfaanpak.
Wat kwam er allemaal als verschijnsel langs? Wat is als het op waarnemen aankomt werkelijkheid? In hoevere bedotten mijn zintuigen me bij het waarnemen en interpreteren van de werkelijkheid? Zag ik het wel goed dat de behandeling van de begroting werd voorafgegaan door een volstrekt zinloze interpellatie door GroenLinks over een niet meer bestaand concept-Milieu Beleidsplan? Een onderwerp dat Groenlinks woordvoerder Hiske Andriessen maanden geleden vergat en tussen haar vingers door liet glippen? Waarover ze nu pas haar frustraties, waarschijnlijk door haar achterban aangewakkerd, afreageerde op wethouder Helm?
Las ik juist dat deze kwestie zelfs de door ziekte gevelde Karlien Crom naar de pen deed grijpen en in een overspannen pennevrucht deed terugverlangen naar de tijden dat de nu ernstig verzwakte oppositie nog kwalitatief werd versterkt met Stadspartij-raadsleden? Concludeerde ik terecht dat met deze knotsgekke interpellatie, die gesteund werd door de andere oppositiepartijen, de toon werd gezet voor een nog waanzinniger ogende begrotingsbehandeling?
Hoorde ik goed dat ook LP2001-fractievoorzitter Ariewim Boer even later terugviel in oude rituelen en zelfs de oude P93 benaming in plaats van Stadspartij Purmerend consequent gebruikte en wederom de kwaliteiten van een voormalig Stadspartij-raadslid breed uitmat? Duidelijk daarmee uitstralend terug te verlangend naar de goede oude tijden dat er nog echte oppositie werd gevoerd? Nam ik juist waar dat Ariewim er zelfs een nieuw Stadspartij-raadslid aan toevoegde: de heer Vermeulen. Die man bestaat niet, maar staat misschien wel op een andere kieslijst waardoor het denkhoofd van Ariewim momenteel wordt gevuld?
Begreep ik goed dat de oppositiepartijen hun ernstige gebrek aan ideeën en alternatieven voor de begroting verstopten achter obstructie die, zo werd betoogd, niet zij bedreven maar werd uitgelokt door de coalitiepartijen? Wilden de oppositiepartijen vervolgens door weg te lopen van de raadsvergadertafel met hun domheid ook aantonen dat deze universeel is? Dus geen louter linkse of rechtse hobby is?
Constateerde ik juist dat individuele raadsleden van de oppositiepartijen en complete partijen zich lieten opstoken, domineren en politiek regisseren door de fractievoorzitters van D66, Rob Sampimon en van LP2001 Ariewim Boer? Nam ik goed waar dat nieuwkomer TON daar niet trots op kan zijn, maar daarmee wel een onthutsende afhankelijkheid en onervarenheid toonde? Voorts dat de AOV met genoeg 65+-ervaring in huis daar zeer verward mee omging? En dat de SP zich willens en wetens afhankelijk maakte van anderen? Merkte ik juist op dat GroenLinks maar wat aanrommelde, zoals tegenwoordig wel meer voorkomt?
Zag en hoorde ik juist dat een dag en een slapeloze nacht na het vluchten van de oppositiepartijen naar de publieksbankjes, D66 spijtoptant Edwin Voorbij de dichtregels van Henk van Randwijk gebruikte om zich af te keren van zijn oppositiemaatjes en zo terug te keren aan de raadsleden tafel? Ben ik juist als ik opmerk dat op het Weteringplantsoen in Amsterdam, tijdens de oorlog een fusilladeplaats was. Dat daar een monument is opgericht, gesierd met de dichtregels van Van Randwijk: Een volk dat voor tirannen zwicht, zal meer dan lijf en goed verliezen, dan dooft het licht. Hoorde ik goed dat Voorbij die regels gebruikte als opstapje naar een spijtbetuiging? Ik laat graag aan de lezer over of ik dit goed begreep en of dit een goed of fout gebruik was van deze dichterlijke emotie, gegeven de geestelijke noodsituatie van Voorbij.
Zag en hoorde ik werkelijk dat de even van de publiekstribune neergedaalde Ariewim Boer een ordevoorstel deed om niet meer te debatteren maar direct over te gaan tot stemming over de programmabegroting en dat zijn voorstel werd verworpen? Maar werd het ook juist door mij waargenomen dat hetzelfde voorstel later na het krijgen van ‘een warm gevoel’ van PvdA-fractievoorzitter Hans Meijer en na een goed getimede interventie van raadsvoorzitter Don Bijl alsnog werd overgenomen?
Concludeerde ik terecht dat de Purmerendse gemeenteraad overwegend wel erg met zichzelf bezig was en niet met de begroting voor de stad Purmerend? Vertrouw ik er terecht op dat er, geluk bij een ongeluk, veel tijd, energie en geld wordt gestoken in debat- en mediatraining voor raadsleden? Het dus nog goed kan komen?
Constateerde ik terecht dat veel raadsleden denken dat Purmerend dit jaar 600 jaar stadsrechten heeft? Hetgeen niet het geval is omdat dat pas in 2034 het geval zal zijn? Weet ik voorts juist dat 4 november 1410 graaf Willem VI van Holland Willem Eggert tot heer van de nieuwe vrije en hoge heerlijkheid Purmerend en Purmerland verhief en daarmee het feestjaar nu 600 jaar later in de boeken zette? Merkte ik goed op dat 4 november 2010 niet werd gevierd met een spetterende eerste steenlegging voor de herbouw van slot Purmersteijn? Eerlijk gezegd werd er zoals ik waarnam helemaal niet bij deze heugelijke datum stilgestaan. Wel werd na 600 jaar, zoals ik hopelijk juist zag en hoorde, op 4 november 2010 in ruzieachtige sfeer de crisisbegroting van de gemeente Purmerend vastgesteld. Maar of dat nu een feestje waard is valt te betwijfelen.
U merkt het, op de fenomenologie raak je nooit uitgestudeerd.
| 30 oktober 2010
Sinds ik niet meer actief ben in de politieke arena van Purmerend, volg ik de raadsvergaderingen sporadisch. Als ik op donderdagavond ‘langs-zap’, val ik half in een debat dat nergens over lijkt te gaan. Maar tijdens de raadsvergadering van 21 oktober jl. zat ik heel even op het puntje van mijn stoel.
Aan de orde was de politieke integriteit van fractievoorzitter Colette Sacco (foto) van de SP. De VVD vroeg, bij monde van raadslid Harry Rotgans, zich af of het SP-raadslid wel trouw was aan de Gemeentewet. De raadszaal sidderde voor heel even. Maar hoe is het allemaal zo gekomen?
De Purmerendse Scholen Groep, afgekort PSG, wil tussen twee schoolgebouwen aan de Hoornselaan een zogenoemde traverse bouwen, een luchtbrug met klaslokalen, zodat de twee gebouwen aan elkaar verbonden worden. Hiertoe heeft de gemeenteraad in april 2010 een besluit genomen. De “Projectgroep Traverse Nee”, een groep buurtbewoners die zich verzet tegen de bouw van de traverse, heeft daarop bij de Raad van State, de hoogste rechter als het gaat om bestuursrechtzaken, een kort geding aangespannen. Met een zogenoemde voorlopige voorziening wil de projectgroep er voor zorgen dat de bouw van de traverse door de rechter wordt tegengehouden.
Op 22 september jl. verschenen de projectgroep en de gemeente Purmerend voor de afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State. De projectgroep werd ondersteund door raadslid Colette Sacco van de SP, ook tegenstander van de komst van de traverse. Tijdens deze rechtszaak heeft Sacco kort het woord gevoerd namens de projectgroep, niet wetende wat de juridische en politieke gevolgen hiervan zijn.
In de Gemeentewet staat dat het als raadslid niet toegestaan is “als gemachtigde in geschillen werkzaam (te) zijn ten behoeve van de wederpartij van de gemeente of het gemeentebestuur”. Sacco mocht dus juridisch gezien niet ten behoeve van de “Projectgroep Traverse Nee” optreden als gemachtigde tijdens de rechtszaak. Als raadslid hoor je in principe de wet te kennen. Maar het kan wel eens zijn dat je iets over het hoofd ziet. Sacco zal met alle goede bedoelingen de “wederpartij” van de gemeente ter zijde hebben gestaan, maar de Gemeentewet geeft nou eenmaal aan dat dit niet mag.
In de Kieswet is geregeld dat als een raadslid artikel 15 lid 1 van de Gemeentewet schendt, het raadslid geschorst kan worden door de burgemeester. De gemeenteraad kan daarna beslissen of het raadslid mag blijven of dat zij het veld moet ruimen. Burgemeester Bijl heeft, na een gesprek met Sacco, besloten om haar niet te schorsen. Wel moest zij haar excuses aanbieden aan de raad voor het overtreden van de Gemeentewet, wat ook gebeurde in een brief van het SP-raadslid die op 6 oktober bij de raadsleden binnenkwam.
Hiermee leek de zaak afgedaan, tot even later een artikel verscheen in het lokale katern van het Noordhollands Dagblad. Hierin was te lezen dat Sacco “onder zware druk van de burgemeester” haar excuses heeft aangeboden aan de gemeenteraad voor haar deelname in dit rechtsgeding. Sacco zou tegenover de krant hebben gezegd: “Ik vind het allemaal erg opgeblazen”. Bood het SP-raadslid nou echt haar excuses aan voor het overtreden van de Gemeentewet, of vond ze het allemaal maar flauwekul? Voor de VVD was dit reden om Sacco toch nog even haar schriftelijke verklaring toe te laten lichten. Al in het begin van de vergadering kondigde raadslid Rotgans zijn punt aan. De voorzitter besloot het punt naar het eind van de vergadering te verplaatsen. Dus mijn geduld werd nog even op de proef gesteld.
Om half 11 was het eindelijk zover. Sacco werd door de raadsvoorzitter naar het spreekgestoelte gedirigeerd, dat net iets te hoog voor haar was, maar dat terzijde. Rotgans, die erom bekend staat zich als een cobra op te stellen in de raad, richtte het woord naar mevrouw Sacco. “Mevrouw Sacco, komen de excuses in uw brief nu uit het hart, of heeft u de raad een excuusbriefbrief gestuurd omdat het moest van de burgemeester?, vraagt Rotgans. “Nou,” zegt Sacco, “een van de raadsleden is met de brief naar de krant gestapt. De krant vroeg mij vervolgens of ik zou overwegen om op te stappen. En dat zou ik wat overdreven vinden.” Vervolgens bemoeit PvdA-fractievoorzitter Hans Meijer zich met de zaak. “Wilt u afstand nemen van hetgeen in de krant staat, en pal achter uw brief gaan staan? Dan is er voor ons geen probleem.” Het enige wat Sacco hoefde te zeggen was: “Ja, ik sta achter mijn brief en verwerp hetgeen in de krant over mij geschreven is,” maar nee. Mevrouw Sacco doet er nog een schepje bovenop.
Mevrouw Sacco schraapt haar keel. “Dames en heren, ik wil een stukje voorlezen uit en zaak over raadslid Bakker uit de gemeente Drimmelen. Hij werd ervan beschuldigd dat hij, net als ik, artikel 15 van de Gemeentewet had overtreden. Alleen was het raadslid hier echt als gemachtigde opgetreden, omdat de procederende partij niet kwam opdagen. De rechter verwees hier naar de wetsgeschiedenis. De grens voor bijstand is niet duidelijk en raadsleden mogen incidenteel een burgers en organisaties bijstaan. Raadslid Bakker maakte zich dus niet schuldig aan het schenden van artikel 15 van de Gemeentewet. Het is dus allemaal wat ingewikkeld.”
En dit was het punt dat Sacco zich bijna helemaal had ingegraven. Hans Meijer, die gehoopt had dat Sacco door het stof zou zijn gegaan voor de raad, was zeer verrast door de uitspraak en vroeg direct een schorsing aan. En nu? Welk risico liep Sacco op dit moment? De Kieswet is duidelijk. De gemeenteraad kan ook het raadslid dat in strijd met artikel 15 van de Gemeentewet handelt het raadlidmaatschap ontnemen. Een schorsing van het raadslid door de burgemeester is zelfs niet eens nodig. Sacco’s lot hing even aan een zijden draadje. Het moeten zeven slopende schorsminuten voor haar geweest zijn. De raadsvoorzitter voorzag haar van advies, de griffier sprak haar moed in. Oud-wethouder Hans Engels ontpopte zich samen met politiek commentator Piet van Dijk als een soort Ferry Mingelen op RTV-Purmerend. “Deze vergadering krijgt opeens een heel andere wending,” spraken de PvdA-corryfeën.
Zouden de PvdA en de VVD echt zo sluw zijn en een voorstel voorbereiden om Sacco weg te sturen? De vergadering begon weer. “Er is zonet wat verwarring ontstaan, maar blijft u achter uw brief staan?” vroeg de PvdA. “Ja,” zegt Sacco. "Ik blijft achter mijn brief staan en ik zal er verder niets meer over zeggen.” De zaal slaakte een zucht van verlichting. “Wij zullen nu geen standpunt innemen, mevrouw Sacco,” zei de VVD tot slot. “We zullen geen oordeel vellen, maar we zullen er later nog op terugkomen.” Mario Hegger probeerde Sacco nog een reactie op de brief van de directeur van de PSG te ontlokken. Die zei namelijk dat de vertegenwoordiger van de gemeenteraad Sacco nog gewaarschuwd heeft om te spreken tijdens de rechtzitting. Maar Sacco bleef achter haar eigen schriftelijke verklaring staan en reageerde niet op de uitspraak van de PSG-directeur.
Mogelijk krijgt dit verhaal dus nog een vervolg. Deze zaak laat zien dat je als raadslid niet altijd onschendbaar bent, vooral niet voor zaken die zich buiten de raadsvergadering afspelen. Ook al ben je een gekozen volksvertegenwoordiger met alle goede bedoelingen, en wil je je kiezers met raad en daad bijstaan, je moet altijd je wettelijke beperkingen in de achterhoofd houden. Het kan een keer gebeuren dat je iets doet wat niet mag, maar waar je je helemaal niet van bewust bent. En ik geloof ook in de goede bedoelingen van Colette Sacco. Hoewel ik mij totaal niet kan vinden in haar partijprogramma vind ik dat zij zich met hart en ziel inzet voor haar kiezers. Maar als het er op aankomt, is het soms maar beter om je niet te verdedigen, maar alleen je excuses aan te bieden, beterschap beloven en pure nederigheid te tonen. Of zoals Hans Engels zei: “Als je geschoren wordt moet je stilzitten.”
Evan Persijn
Beelden van de behandeling van het punt in de raadsvergadering is te vinden op de website van de gemeente Purmerend.
ZIE OOK:
- 29-04-2010 Meerderheid raad voor komst tunneltraverse op Hoornselaan
- 31-03-2010 Bestemmingsplan traverse PSG-Hoornselaan
- 17-11-2009 Procedure traverse PSG-Hoornselaan gestart
- 15-07-2009 Mogelijk luchtbrug voor scholen PSG
Foto Sacco: SP Purmerend
| 23 oktober 2010
Tijdens één van de vele schorsingen gedurende de raadsvergadering van 21 oktober belde ik snel even met voormalig Stadspartij fractievoorzitter Ernst Ankersmit. Zijn naam werd namelijk plotseling in de raadszaal genoemd onder de toevoeging: ‘dat hij wel uit zijn stoel zou vallen als hij nu het opereren van zijn Stadspartij zou zien.’ In de raadsvergadering was de forse overschrijding van het herinrichtingproject Overlanderstraat aan de orde. Het college had in het verleden wel gemeld dat er een budgetoverschrijding zou komen maar meldde pas onlangs hoeveel. Het blijkt heel veel. De Stadspartij ging naar de mening van Ariewim Boer wel erg lankmoedig om met de door hem gewenste afrekening met wethouder Krieger. Dat was zeker niet wat Ankersmit zou hebben gedaan in deze situatie. Samengevat kwam het er op neer dat, naar de mening van Ariewim, de Stadspartij zijn erfenis verkwanselde.
Gelukkig kreeg ik Ernst vrij vlot aan de telefoon. ‘Heb je gehoord en gezien hoe je naam viel net tijdens de raadsvergadering?’zo vroeg ik. Tot mijn verrassing was het korte antwoord: ‘nee’. Ik kijk naar het voetballen. ‘Die herhaling van zetten, jaar in jaar uit kan ik ondertussen wel dromen. Zo voorspelbaar allemaal. Bij de begrotingsbehandeling straks zal ik het weer even intensiever volgen.’
‘Maar ben je dan niet benieuwd wat bijvoorbeeld een man van het formaat van Arie-Wim Boer van je vindt?’zo vroeg ik door. Ik hoorde even niets, toen een bons en een hilarisch gelach op de achtergrond. Ankersmit was van zijn stoel gevallen van het lachen dat was me wel duidelijk. Nog nagrinnikend kwam hij weer aan de telefoon en ik vroeg hem ‘ken je de situatie en de budgetoverschrijding Overlanderstraat?’ ‘Jazeker, ik volg de Stadspartij-website en ik lees jou columns dus ik ben helemaal bij.’ Nieuwsgierig vroeg ik wat hij nu in de raad gezegd zou hebben Ankersmit had immers de reactie van zijn eigen partij niet gezien en evenmin de wraking ervan door Arie-Wim. Na even nadenken wilde hij zich er wel aan wagen.
‘Weet je wat het is, Meander, ik -we- wisten wel zo rond de jaarwisseling al dat er een forse kostenoverschrijding zou volgen. De Stadspartij heeft er mede de hand in gehad. Het was verkiezingstijd, we waren oppositiepartij en stonden vaak met onze goede ideeën alleen of in de minderheid in de raad. Het project Overlanderstraat werd slecht gemanaged. Als manager van professie jeukten menig keer mijn handen om de verantwoordelijk ambtenaren ten stadhuis de oren te wassen. Maar dat doe je als raadslid niet, je richt je pijlen op de wethouder. Ondertussen werden bewoners en winkeliers de dupe van deze (ambtelijke) praktijken. Dus kozen we ervoor om wethouder Krieger als superambtenaar te positioneren. En hem met politieke actiemiddelen, in verkiezingstijd, het vuur aan de schenen te leggen. In de hoop dat hij alles op alles zou zetten, koste wat het kost, om de overlast voor bewoners en winkeliers te verlichten. En Hans Krieger deed precies wat we hadden gehoopt, hij ging ingrijpen en recht zetten en extra faciliteiten bekostigen. Zo kwamen winkeliers en bewoners in ieder geval redelijk de feestdagen door. Op de ‘achterkant van een sigarendoosje’ rekende ik toen al eens voor dat ik dacht -inclusief ontbrekend onderbestrating- op een half miljoen overschrijding uit te komen, maar de rest van mijn fractie vond me toen wel erg overdreven rekenen.
Als Stadspartij kunnen we nu natuurlijk dan ook niet aankomen het niet te hebben geweten. Onze slogan is nog steeds open, eerlijk en integer. Dus ik zou deze medeverantwoordelijkheid zo naar voren hebben gebracht. Niet louter en alleen het college, dat naar de bewoners en winkeliers al improviserend het goede deed, was dus de veroorzaker van de forse overschrijding. Wij van de Stadspartij hadden daar ook de hand in met onze politiek getoonzette eisen. Fijntjes zou ik er ook nog aan toegevoegd hebben dat waar de Stadspartij de hand in eigen boezem steekt andere partijen ook bij zichzelf te rade zouden moeten gaan. Of het moet ze toen en nu niet echt hebben geïnteresseerd natuurlijk. Een beetje in de trant van: wie zonder zonden is werpe de eerste steen. Maar nu ben ik wel benieuwd wat mijn voormalige fractie gezegd heeft hierover Meander”, zo sloot hij af.
Nu viel ik op mijn beurt van mijn stoel. De wijze zoals Ankersmit zou hebben gereageerd was identiek aan die van zijn fractie. Dus Arie-Wim zat er helemaal naast, zo liet ik Ernst Ankersmit snel de gang van zaken uitleggend weten. ‘Weet je Meander, dat verbaast me niets. Arie-Wim borduurt altijd graag verder op de ideeën van een ander. Zeker als hij ze positief of negatief kan uitvergroten en naar het publiek daarbij de suggestie kan wekken dat het zijn ideeën zijn. Zo’n indirecte terechtwijzing en het wijzen op de eigen verantwoordelijkheid van elk raadslid daar kan hij niet goed mee omgaan. Zeker niet als hij al bezig is stenen te werpen.’
Napratend voegde Ankersmit er nog aan toe dat Arie-Wim toch eigenlijk wel heel voorspelbaar is. Hij denkt bijvoorbeeld dat Arie-Wim zal proberen op de PVV lijst te komen voor de provinciale verkiezingen. Vilein voegde Ankersmit er nog aan toe dat het voor Arie-Wim zou pleiten als de PVV ballotagecommissie hem niet zou accepteren. ‘Durf je daarop te wedden Ankersmit’, vroeg ik. ‘Ik wed nooit als ik met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid denk te weten hoe het afloopt’, was het antwoord.
| 16 oktober 2010
Zomaar een stukje tekst uit een persbericht.
‘Coming Out Dag is een idee uit de Beleidsvisie die vorig jaar door de gezamenlijke holebi/transgenderorganisaties is opgesteld. Het beleidsstuk werd namens hen door initiatiefnemers COC Nederland en Movisie aan het kabinet aangeboden. Uit onderzoek blijkt dat het merendeel van de holebi-jongeren moeite heeft met 'uit de kast komen' ofwel coming out dus. Daarom organiseerde het COC op 11 oktober a.s. door het hele land activiteiten om de acceptatie van homoseksualiteit te bevorderen.’
Ik zapte wat door de netten en kwam PowNews tegen. Iets waar GeenStijl achter zit begrijp ik van mijn nog experimenterende kinderen. Dat ik dat niet van mezelf weet klopt wel want PowNews is niet in de eerste plaats voor mij lees ik op hun website.
‘PowNews, het Nieuws Uur, maar dan in een kwartier. Volledig toegesneden op de NED 3 doelgroep, want die hebben totaal andere interesses dan Carel Kuyl. In dit dagelijks live-programma krijgt de kijker het nieuws zoals hij of zij dit gewend is van GeenStijl. PowNews moet emotie oproepen. Je loopt ermee weg, of je haalt je neus ervoor op. Een middenweg bestaat niet. PowNews is niet politiek correct en zal minimaal eens per week stof moeten doen opwaaien.’ (Wie is die Carel Kuyl vraag ik me af)
PowNews bracht het nieuws over Coming Out Dag echt heel apart en zonder vooroordelen; maar niet heus.
Aan Nederlanders met een dubbel paspoort -Marokkaans- om precies te zijn werd hun mening gevraagd over Coming Out Dag. Deze journalistieke aanpak met driedubbele ranzige bodem leverde de gewenste antwoorden van en voor de potentiële poten en Marokkanen rammers op.
Nederlands-Marokkaanse jongens, waarvan bekend is dat ze op homo-sexualiteit zo stevig afgegeven dat er wel wat anders aan de hand moet zijn, spuugden in koor op die ‘viezeriken’. Opvallend was ook het slechte Nederlands van de hier geboren jonge Nederlands-Marokkaanse jongens.
Eén maakte het wel heel dom en bont. Hij vond dat die homo’s maar moesten oprotten naar hun eigen land. Hoe lachwekkend die opmerking op het eerste gezicht ook is, de opmerking van de jongen is ook schokkend omdat die niet alleen aangeeft hoe dom hij is, maar ook in welk slecht gezelschap hij gewoonlijk verkeert. Daar leert hij dus niets van. Geen goed Nederlands maar ook geen redelijke verstandelijke ontwikkeling.
In Duitsland heeft iemand daarover onlangs een boek geschreven. Thilo Sarrazin heet de beste man. Hij betoogt in zijn boek dat als dit zo doorgaat Duitsland dommer en dommer gaat worden. Ik volsta er mee naar de discussie erover te verwijzen die deze man in Duitsland momenteel teweeg brengt. Eén waarschuwing vooraf, ga niet af op wat de Nederlandse journalistiek er van maakt. Ik was eerst sceptisch wat de man betreft totdat ik merkte dat de Nederlandse journalistiek er al kromvertalend naar eigen subjectief inzicht mee omgaat en ons maar wat op de mouw spelt. Iemand die de effectiefste weg tussen (naar Nederlandse begrippen vertaald) ‘linkse hobby’s en rechtse hobby's probeert te wijzen, blijkt in Nederland op weinig realisme en journalistiek verstand te kunnen rekenen.
Toen hij in het algemeen opmerkte dat de genen van diverse volkeren met elkaar overeenstemmen en dat per ongeluk verder toesneed op het joodse volk ‘Alle Juden teilen ein bestimmtes Gen’, was het Hek van de Dam en werd de Jodenvervolging er bijgehaald. Sarrazin was een fascist werd er door zijn zogenaamd correcte tegenstanders betoogd. Een soort heksengericht ontstond er door in Duitsland en ook in de Nederlandse pers. Dit deed me meteen denken aan wat Dick Swaab ooit overkwam toen hij het twintig jaar geleden had over zijn constatering dat de hersenen van homoseksuele en heteroseksuele mannen van elkaar verschillen.
Ook PowNews interesseert de journalistieke ethiek geen barst constateerde ik, laat staan dat hun nieuws maatschappelijke betrokkenheid bevat. Het onderbuik kietelende nieuwtje voor de Nederlandse hordemens binnenhalen en doorgegeven, daar gaat het helaas bij steeds meer nieuwsmedia slechts om.
Nederland wordt zo dommer en dommer. PowNews en dergelijke, inderdaad om je neus voor op te halen.
| 09 oktober 2010
De blaadjes vallen weer van de bomen, opgepast er gebeuren dan onvoorspelbare dingen in de hoofden van mensen. Met deze waarschuwing gaat steevast de bedrijfsmaatschappelijk werker (BMW-er) van een van de bedrijfjes waar ik periodiek zaken mee doe de afdelingshoofden langs.
Hij vertelt er dan bij dat er geen wetenschappelijke basis voor deze waarschuwing bestaat. Maar eigen empirisch onderzoek bewijst elk jaar het gelijk van de BMW-er.
En inderdaad ook dit jaar beginnen de depressieve berichten de overhand te krijgen. Het zeilmeisje speelde met zelfmoord plannen en een acteur, waar ik als bijna enige Nederlander nog nooit van had gehoord, pleegde zelfmoord en laat vrouw en twee jonge kinderen achter.
In Amsterdam en Rotterdam wordt in depressieve stemming de financiële tering naar de nering gezet en flink gesnoeid in allerlei leuke dingen voor de mensen. Een tranendal rest, niet in het minst -toeval of niet- voor Artis en Blijdorp.
Het CDA congres over deelname aan het minderheidskabinet eindigde voorspelbaar in een hoezee stemming, dat was dan weer mooi meegenomen. Jammer dat de dissidente komedianten later weer zeiden verder te gaan met het ontmaskeren van blonde Geert. Geert is volgens mijn bescheiden mening de enige in dit kolderieke gebeuren die juist geen masker op heeft. Na de Islam als vijand te hebben uitgekozen wraakte hij nu ook een wat te emphatisch opererende rechter. Eén rechter te inlevend, alle rechters in Nederland te inlevend dus tegen hem. Dus is Geert verzeild geraakt in een politiek proces, zo wil hij ons dat als de nieuwgeboren Calimero laten geloven. Wie kaatst moet de bal terug verwachten, dat zou Geert nu toch wel door moeten hebben.
Eerlijk gezegd begint al die media-aandacht voor Wilders me steeds meer de keel uit te hangen. U niet? Wanneer wordt iedereen het nu eens zat. Net als met Paul de Leeuw die zijn ranzige grapjes nu ook eindelijk op de verveling van de kijker ziet stuiteren.
Ondertussen heeft het college in Purmerend besloten in het openbaar boete te doen. Twee geldverslindende opknapbeurten vragen om getuigenissen van slecht calculeren. De bedenkelijke staat waar nu al het Leeghwaterbad in verkeert gaat de gemeente een half miljoen euro kosten. De overschrijding van de renovatie van de Overlanderstraat kost ‘onverwacht’ 6 ton meer.
Voer voor de Purmerendse oppositie, die daar natuurlijk allerlei complotten achter bedenkt om zichzelf bij voorbaat van enige verantwoordelijkheid ervoor vrij te pleiten. Terwijl je dit natuurlijk als betrokken politicus al jaren geleden, respectievelijk maanden geleden aan kon zien komen. Ik schreef er herhaaldelijk over en ook verder op deze website waren de signalen erover niet van de lucht. Maar ja daar wordt niet op gelet lijkt wel.
De bestrating van de binnenstad is ook nog zo’n verborgen gebrek. Zelfs de nieuwe Koemarkt gaat gebukt onder het te zware vrachtverkeer waar het plaveisel onder scheurt en breekt. Maar gewoon doorrotzooien en straks net doen of de geconstateerde gebreken en de tonnen geld die in herstel moeten worden gestoken een vorm van overmacht is.
In november zal het ook afgelopen moeten zijn met het kris kras neerzetten van de veel te lichte grijze afvalcontainers. Nu moet er vaak een voorloper ‘op de fiets’ vooruit om de bakken een beetje in het gelid te zetten. Anders kan de afvalwagen met zijbelader ze niet oppakken. 1 November zullen er forse boetes worden uitgedeeld aan die burgers die het nog wagen hun vuilnisbak niet zuiver in het gelid te zetten. Ik hoop dat er veel wind komt want dan waaien de te lichte en zwakke bakken vanzelf alle kanten op. Beboet de wind maar eens!
Ook die afvalbakken, waarvan paradoxaal genoeg de afschrijvingstermijn onlangs drastisch werd verlengd, zullen straks nog een financiële tegenvaller van jewelste opleveren. Let op mijn woorden nietsvermoedende raadsleden!
U merkt wel ik ben lekker op dreef door al die vallende bladeren.
| 02 oktober 2010
Een minister die een volle week werkt verdient ongeveer 140.000 euro op jaarbasis. Een ex-minister die het ministerschap niet met zijn gezinszorg kon verenigen verdient bij een onderneming, zoals KPMG, voor vier dagen per week werken een slordige 400.000 euro per jaar. U snapt al dat ik doel op PvdA-er Wouter Bos. Wouter toont ons een echte win-win situatie en laat ons nog eens zien hoe goed hij is als zelfstandig ondernemer en welk een financieel offer hij als een minister bracht. En zo zijn er nog wel wat meer win-win voorbeelden uit het veld aan interimmers te noemen.
In mijn vorige column schetste ik mijn eigen win-win inkomenspositie toen ik van publieke dienst naar zelfstandig ondernemerschap switchte. Tevreden constateer ik nu dus dat collega Wouter Bos zich succesvol verhuurt, via KPMG, voor ongeveer hetzelfde uurloon als ik. Dat streelt toch wel een beetje mijn ego.
Het PVVD-CDA kabinet dat binnenkort aantreedt (let niet op die voor de vorm tegenstribbelende CDA komedianten) wil de hele bestuursector ook wat kieszetels betreft verminderen. Dus minder Kamerleden, minder ministeries, minder ministers, minder gemeenteraadsleden, minder collegeleden, enzovoort. De idee erachter van Rutte, Verhagen en Wilders is dat de meeste volksvertegenwoordigers toch klapvee zijn en alleen maar geld kosten en ambtelijke ondersteuning opslurpen.
Dat is, zo weet ik uit betrouwbare bron, een juiste conclusie van onze nieuwe landsregeerders.
En wij -interimmers- zullen de komende jaren, decennia, wie weet hoe lang onze nieuw rechtse regeerders de kans krijgen, graag helpen hun dromen te verwezenlijken. PVVD en CDA gaan het land teruggeven aan de hardwerkende burgers, dat is hun motto. Als ik hun definitie daarvan goed begrijp zijn hardwerkende burgers de mensen met inkomens boven de 50.000 euro per jaar en mensen die afhankelijk zijn van ouderenzorg. Die groepen gaan er namelijk op vooruit, de rest niet. Wouter en ik zitten ook boven de 50.000 euro dus wij kunnen dit schouderklopje wel waarderen. En we krijgen er als interimmers, waaronder die van de His Masters Voice brigade, nog veel werk bij.
Want er is er heel veel hum-bug in de plannen geslopen waaraan een punt gedraaid zal moeten worden en als zogenaamde succes aan het volk zal moeten worden verkocht. Wouter en ik noteren de volgende succesnummers.
3000 agenten erbij terwijl er al een tekort is voor de politie van 300 miljoen euro, wie zal die extra 500 miljoen betalen? De agenten-ambtenaren zelf? Het loon van ambtenaren wordt immers bevroren, dat zijn dus kennelijk geen hardwerkende burgers. Er wordt gesneden in de zorg en kinderopvang. Pakt ook het hardst uit bij inkomens beneden de 50.000 euro; hadden ze maar harder moeten werken denken Rutte en de anderen hardop. Ouderen en uitkeringsgerechtigden krijgen de komende jaren te maken met koopkrachtdaling; een echte omgekeerde Robin Hood aanpak. Het immigratie en asielbeleid wordt aangescherpt. De plannen die voormalig minster Rita Verdonk als onuitvoerbaar terugtrok worden opnieuw in de etalage gezet. Wordt dus twee keer niks. Zo zal Job Cohen nog tot in lengte van dagen de minister blijven die de strengste immigratiewetten erdoor kreeg en in uitvoering bracht. Het kan verkeren.
De gemeente Amsterdam proberen PVVD en CDA te pesten met allerlei van boven opgelegde dwangmaatregelen? Nou met dwaze regeringen weten de Amsterdammers al eeuwenlang raad. Dat wordt dus lachen en ondertussen tijdig sluiten van de stadspoorten.
En zo mijmerde ik nog wat verder, abrupt gestoord in mijn dagdromerij door de binnenstormende buurman. Die heeft Johan Cruijff herontdekt merkte ik. Cruijff hekelde kort gelden alle bestuursleden van Ajax. Buurman brieste tegen mij dat Johan ze uitmaakte voor incompetente zakkenvullers. ‘Maar dat moet nodig die Cruijff zeggen die van zijn schoonvader Cor Coster leerde hoe je Ajax uit kan zuigen’, liet buurman mij fijntjes weten. Lacherig voegde hij eraan toe dat Cruijff later financieel door de één of andere onverlaat in een failliete varkensonderneming was gelokt en al zijn bijeen geschraapte miljoen zag verdampen. ‘Weet je nog Meander hoe Johan Cruijff zijn voetbalschoenen toen weer van de wilgen moest halen en bij Feyenoord, nota bene onze natuurlijke voetbalvijand, weer moest gaan sappelen voor zijn broodwinning? Hij kwam er weer op eigen kracht bovenop, dat moet gezegd maar vraag niet hoe. En juist die voormalige voetbalhuurling schopt nu ongenuanceerd tegen het Ajax bestuur aan. Mijn moeder zaliger zei altijd: je wordt meestal door een strontkar overreden.’
Ik begreep dat buurman die ik ken als fervent PVV aanhanger het er niet met mij over wil hebben.
| 25 september 2010
Als toegewijd ambtenaar heb ik tot in de late negentiger jaren van de vorige eeuw volk en vaderland gediend.
Toen ineens de nieuwe generatie politici aantraden, was het met de toegewijde ambtenaren snel gedaan zo kwam ik tot de conclusie. Waar die nieuwlichters vandaan kwamen is me nog steeds een raadsel. Ik denk eerlijk gezegd dat ze er altijd waren en door toegewijde collega’s werden geblokkeerd, maar nu gewoon hun kans roken en grepen.
De laag ambtenaren die ‘de waan van de dag’ en het stemmentrekkende populistische gedrag van politici in de praktijk van alle dag temperden, werd door die nieuwe generatie politieke beterweters snel geëlimineerd. Weg met de oude cultuur, leve de nieuwe, zo luidt hun slogan.
Onbetrokkenheid met het publieke werk, primair het marktdenken prediken deed zijn intrede. En natuurlijk veel eigenbelang, dat de bron is van veel carrièredrang. In Amsterdam maakte ik dat proces van nabij mee en zag hoe (top) ambtenaren die met hart en ziel voor de publieke zaak werkten terzijde werden geschoven.
Inmiddels is het proces in Amsterdam zover gevorderd dat er speciaal wordt geselecteerd op mobiele ambtenaren die zonder enige ‘emotionele’ binding het werk moeten doen. Een transparant maar duister toegepast bonus beloningssysteem voor topambtenaren versterkt de nieuwe cultuur van ontbinding aan het werk. Een menselijk carrousel zorgt er vervolgens voor dat, mocht er toch een bevlogen mens tussen de mazen van het net zijn doorgezwommen, om de vijf jaren alle topambtenaren wat anders moeten gaan doen. Desnoods worden ze overtollig en krijgen formeel de functie van (thuiszittend) algemeen adviseur.
'De ‘His Masters Voice brigade’, werkt zich suf om het ‘succes’ van deze aanpak aan het volk te laten weten.
De praktijk is natuurlijk anders. Denk aan wat Amsterdamse voorbeelden: de kostenoverschrijding van de STOPERA bouw, de chaos bij de dienst IVV, de Utrechtsestraat, de Noord-Zuidlijn en de ICT chaos..
Horden van ingehuurde dure externe adviseurs bevolken inmiddels de ambtelijke burelen. Wat (top) ambtenaren kwantitatief en kwalitatief niet meer in huis hebben huren ze in. Budgettair gefaciliteerd door bevriende politieke bestuurders die in veel gemeenten (om maar een bestuurslaag bij de horens te vatten) het voor het zeggen hebben. En is er toevallig een raadslid die er meer van wil weten en werk van wil maken, dan wordt de deur gesloten met het argument: ‘uitvoering is een zaak voor het college, het verschaffen van de centen ervoor is een zaak voor de raad’. En helaas zijn er nog steeds veel colleges die kunnen bouwen op een volgzame en betrouwbare raadsmeerderheid die deze gesloten college opstelling steunt. Het kritische raadslid voelt zich erdoor ‘kalt’ gesteld. Hoofdschuddend, ook naar de collega raadsleden, ziet een dergelijk raadslid het onheil verder voortschrijden en de in zijn of haar ogen eigenlijk te vermijden crisis toch steeds dichterbij komen. De wal zal het schip moeten keren.
In een eerdere column schreef ik dat ik toen ik het zinloze van mijn eigen ambtelijke normen en waardestelsel begon in te zien, ik het ambtelijke juk van mij afschudde.
Als free-lancer verhuur ik mezelf nu als algemeen ‘adviseur publieke bedrijfsvoeringzaken’. Ik heb overal een beetje verstand van en van sommige zaken erg veel en dat doet het goed in de gesprekken met (potentiële) opdrachtgevers.
En ik kan u melden dit is booming business. Ik kan de nieuwe generatie politici wel zoenen dat ze me wakker schudden uit mijn ambtelijke loyaliteit. Nu al weet ik dat ik met de kerstdagen, in mijn door de overheidsopdrachtgever gefinancierde lease auto, mijn omzet en winst zal bezingen.
Mijn tarief is afhankelijk van de complexheid en draagkracht van de opdrachtgever tussen de € 150,- en € 300,- per uur en dat wordt grif betaald. Die afweging naar draagkracht is toch nog een beetje gebaseerd op oude betrokkenheid bij de publieke zaak. De schaarse bestuurders die naar mijn mening de goede kant op werken draag ik een warm hart toe.
Ook de toekomst voor mijn bedrijfje ziet er zeer rooskleurig uit. In de troonrede en in de uitgelekte PVVD-CDA plannen wordt het verder verminderen van het aantal ambtenaren ons als de doos van Pandora verkocht. Alsof het een ambtenarenmop is zo gaat dit geluid erin bij wat Roel van Duijn ooit zo treffend met ‘klootjesvolk’ typeerde. Uit een enquête die de gemeente Purmerend onlangs hield met de vraag aan de burger: ‘waarop te bezuinigen’, werd mijn negatieve oordeel nog eens bevestigd.
Dat zal dus tot nog meer inhuur van externen leiden. Als free-lancer heb ik met wat neefjes, nichtjes inmiddels een bescheiden eigen bureautje opgezet dat alles overpakt wat niet meer door aangestelde ambtenaren kan en mag worden gedaan. Zolang er bij de overheid alleen nog maar taken en regelgeving bijkomen zit er groei in mijn bedrijfje. En er is geen enkele reden om aan te nemen dat de regelzucht zal afnemen, integendeel. Degenen die aan de knoppen zitten zijn ook steeds meer externe adviseurs, die met veel goede wil vertellen hoe vermindering van taken en regels kunnen worden geregeld.
Inspelend op deze tendens ben ik dan ook enige opdrachten, tarief € 300,- per uur, aan het binnenhalen bij mijn bestuurlijke relaties, om hen te helpen het aantal aangestelde ambtenaren te verminderen. Precies zoals Koningin en vaderland verlangen. Leve de Koningin!
Mart Stam ging ook nog eens met zijn ontwerp verder. Van een dr Maatsbank naar de wereldberoemde Mart Stam stoel; beiden uit 1926. Daar zit u misschien, zonder het te weten, nu wel op terwijl u dit stukje leest.
Is het in onze huidige samenleving aanvaardbaar dat rechters voor het leven worden benoemd? We lopen even door wat feiten heen.
Maar het wordt er allengs niet beter op. Nu ik toch weer zie wat de PVV kiezer beweegt, tjonge tjonge. Stemmen uit de onderbuik. Anti-Islamitsiche kitsch. Populistische nationalistische en socialistische prietpraat. Lege PR optredens, zinloze debatten die alleen scoringsdrift laten zien. VVD en CDA partners met die…, het hangt me ver de keel uit. Alexander Pechtold (foto) van D66 ook, die trekt de lijn meteen door en zendt soortgelijke waarschuwingen uit als in de jaren dertig van de vorige eeuw. ‘Waar het CDA vreest voor het aanzien in het buitenland en niet wil dat er wordt getornd aan de rechtsstaat, de vrijheid van godsdienst en onderwijs, krijgt het nu toch te maken met een partij die voor etnische registratie pleit’, vindt de D66-voorman. ‘Weet waar je aan begint. Het lijkt mij een brug te ver: je kunt hier geen schone handenpolitiek voor bedenken’, stelt Pechtold. 
Een gasontploffing bracht wat Eternit platen in beweging. Arme bouwvakkers toen, zo'n kleine dertig jaar geleden, die de hele wijk ermee moesten aanleggen, dit terzijde. Het duurde bijna een dag voor de autoriteiten door hadden dat er asbest in brokken en deeltjes op straat lagen. Burgemeester Van de Laan was op vakantie dus moest loco-burgemeester Eric van der Burg er aan te pas komen om deze ramp te overmeesteren. Op radio Noord-Holland volgde ik de verwikkelingen op de voet. De crisisstaf werd geformeerd en vertrok naar de crisisbunker onder de STOPERA. En het duurde en het duurde, en er kwam maar geen actiebevel uit de bunker. Zelfs de inmenging van onze lokale politieke coryfee Arie-Wim Boer hielp niet. Arie-Wim liet aan het begin van de avond radio Noord Holland telefonisch weten dat hij er zeker van was dat een en ander direct na een half uurtje zou worden opgelost. Wat Arie-Wim daar nu precies deed kwam ik later achter. Overbuurvouw van de ontplofte flat ,Truus Boer, is zijn 78 jarige moeder. Zelfs de Purmrendse bravoure van Arie-Wim zorgde er niet voor dat de ramp na een klein halfuurtje onder beheersing was. Enige dagen later sleepte Arie-Wim er tot verrassing van zijn moeder en de andere gedupeerden nog wel een nieuwe stofzuiger uit. Aannemelijk maakte hij het dat de oude zuigers onbruikbaar waren geworden vanwege het opzuigen van asbest (stof) deeltjes.
Het centrale thema van de avond is: welk kabinet zal er uiteindelijk worden gevormd.
