| 05 maart 2011
Wilt u de totale dictatuur, kijk dan naar hoe Hero Brinkman doet . Met deze of soortgelijke woorden werpt Arie Wim Boer zijn frustraties van zich af en haalt in één adem de landelijke pers.
Arie Wim staat 8e op de provinciale PVV lijst. De PVV haalt in Noord-Holland na het stemmentellen 6 zetels. Arie Wim valt dus net buiten de boot. In de peilingen werd gesproken van 9 zetels, dus er was hoop. PVV'er Arie Wim Boer stond op de verkiezingsavond RTV Noord-Holland voor de camera te woord, maar werd later bruut teruggefloten door Brinkman. Dat mocht niet van Brinkman en die had daarover een e-mail gestuurd, die Boer niet bleek te hebben bereikt. Boer, is boos dat Brinkman geen excuses heeft aangeboden voor het misverstand. En er kwam meer onvrede naar buiten: volgens Boer is er in de fractie van de Noord-Hollandse PVV grote onvrede over het voorstel van Brinkman om hoofddoekjes op termijn in de bus te verbieden. `Staat nergens in ons verkiezingsprogramma´. Ook voegde Boer eraan toe dat hij al 1,5 jaar loyaal is aan de PVV en ook al menige vernedering van Brinkman heeft moeten slikken. Hij heeft moeilijke vragen in de Purmerendse gemeenteraad gekregen en hij is bedreigd. Nu wordt Arie Wim Boer bij elke verkiezing bedreigd. Iets wat bij lange na gelukkig niet elke politicus in Purmerend hem kan nazeggen. Er zijn kennelijk gekke mensen die Arie Wim serieuzer nemen dan de rest en hem keer op keer venijnig stalken. Maar dit terzijde.
In mijn stukjes heb ik Hero en Arie Wim gewaarschuwd dat het geen goed huwelijk tussen beiden zou worden. In verdekte termen heb ik er nog op gewezen dat het in het voordeel van Arie Wim zou pleiten als hij niet door de PVV ballotage zou komen. Allemaal paarlen voor de zwijnen geweest, maar wel leuk om op te schrijven.
Toen Arie Wim over hoofdoekjes en welke partij hij nu in de Purmerendse raad vertegenwoordigde door D66´er Rob Sampimon werd ondervraagd, liet hij van geen kant merken te gruwen van het hoofddoekjesverbod in de bus en van de dictatuur en de vernederingen van Hero Brinkman. Hij moet, als je nu de film terugdraait, toen hebben staan tandenknarsen om het hart niet op zijn tong te leggen. Zich verbijtend uit loyaliteit voor Hero, Geert en de PVV. `Na de oorlog in het verzet gegaan, zo zul je bedoelen´, zo concludeert mijn meelezende buurman. Die droef constateert dat 1 op de 5 Purmerenders zich heeft mee laten slepen door de partij die in Noord Holland volgens de woorden van Arie Wim door een dictator wordt geleid. "Hero Brinkman wil graag de totale dictatuur hebben in de fractie en misschien ben ik daarom wel blij dat ik er niet in kom," zo zegt Boer.
Tevreden constateer ik dat aan de politieke carrière van Arie Wim, als hij die al voor ogen had, bij de PVV nu wel een einde is gekomen. Leer mij Hero en Geert kennen: vier handen op één buik. Arie Wim kan zich nu weer geheel en al met betere zaken bezig houden dan het loyaal en stilzwijgend toelaten van allochtonen afzeiken. Ongebroken zag ik hem als vanouds weer bezig in de raadsvergadering een dag later. Geef Arie Wim de nog in te stellen 'oude helden-prijs van Purmerend' bedenk ik ineens.
Tot slot nog even een anekdote die ik meemaakte toen ik ging stemmen. Een oudere heer met stok schoof voor mij het stemhokje in. En hij verstilde daar, het duurde en het duurde. Ik was ondertussen mijn stem al kwijtgeraakt in een ander hokje, maar ik bleef uit nieuwsgierigheid staan om te zien wat er zou gaan gebeuren. De voorzitter van het stembureau stapte op de oude man af en vroeg wat er aan de hand was. En ik hoorde de man echt zeggen: ´ ik mis Mario Hegger van de Stadspartij op deze lijst´.
Met ingehouden lach vertelde ik het thuis aan mijn vrouw. Die reageerde dat ik met mijn verzinsels een goeie zou zijn op de lijst van de PVV of een soortgelijke lokale partij. Ben je eens serieus krijg je zo´n compliment naar je hoofd geslingerd.
| 26 februari 2011
Ik generaliseer graag. Nu zeker, dus wees gewaarschuwd bij het lezen van deze column.
De afgelopen week was de ene helft van Nederland op vakantie en de andere helft bleef thuis. 800 Nederlandse gewonden zijn er al geteld op de skipistes. Maar daar gaat het nu niet over. De vraag is namelijk: onder welke groep zitten de grootste en spraakmakendste klagers dat de politiek er een zooitje van maakt en altijd de kleine man in zijn beurs pakt? Als de groep thuisblijvers de ontevredenen waren, dan hebben ze een unieke kans laten lopen om in Nederland de macht te grijpen. Wat in Tunesië, Egypte en Libië kan moet hier toch ook mogelijk zijn als het ontevreden volk dat wil? De hoeveelheid smartphones en het getwitter is hier een veelvoud van wat in die landen een revolutionaire tsunami deed ontstaan. Althans, dat de sociale media de verzetsbeweging daar voedde en deed groeien, willen de verslaafden aan deze digitale communicatie ons graag doen geloven. Nu is het getwitter hier gelukkig heel onnozel-verslavend. Maar dit terzijde.
Even dacht ik afgelopen week dat het zover was. Mannen met witte pakken en gewapende mannen met zwarte pakken bevolkten ineens de dinsdagmarkt. Maar dat bleken naderhand de lijfwachten en de aanhang van de grote leider van de met angstgevoelens bestookte gemaakte massa te zijn. In het gevolg van de geblondeerde Messias van het klootjesvolk waren ook zijn provinciale apostelen te ontdekken. En onze eigen Purmerendse apostel, de kolossale Ariewim Boer, kun je uiteraard moeilijk over het hoofd zien.
Ik wist nog net weg te duiken in de boekwinkel van Van den Hoorn. Een lafheid van mij om geen kleur te hoeven bekennen. De vraag die ik daarmee bij mezelf onbeantwoord liet was: neem ik zo’n foldertje nu wel of niet aan? Wat is wijs? Ik ben getekend door de koude oorlogsperiode toen het voor je carrière of je klantenkring niet bevorderlijk was om openlijk de ‘verkeerde kleur’ te bekennen. Als je het lang wilde volhouden dan deed je net als de katholieken met hun schuilkerken alles in stilte. Een bekend buitenlands voorbeeld in dit verband is dat van de Portugese fadozangeres Amália Rodrigues. Zij ging goed om met de Portugese dictator en communistenvreter Salazar en het hem omringende establishment. Maar na haar dood bleek dat ze in het geheim communisten in financiële nood sponsorde. En op de kapperschool is nog steeds les 1 niet voor niets: nooit praten over politiek. Wel tot in den treure over het weer en voetbal.
Op tijd heb ik daarom in stilte ons aan de fiscus ontsnapte familiekapitaal van Libië nu naar Turkije overgebracht. Getipt door het Young Boys netwerk om een beter onderkomen te zoeken. De economie van Turkije is explosief aan het groeien. Het is de poort naar in het bijzonder Azië (China en India). Niet voor het eerst. De 3e eeuw stond voor West- Europa in het teken van drie crises: aanvallen van buitenaf, burgeroorlogen en een zwakke economie. Met een beetje fantasie zie je die ontwikkelingen, zeker op het economische en financiele vlak nu ook. Bovendien vertrekt het christendom uit Europa naar Afrika en Latijns-Amerika. Ook die geestelijke en morele buffer valt dus weg.
Het Byzantijse Rijk onstond in ca. de 5e eeuw, doordat de Romeinen (met hun vele goden) zich naar het oosten terugtrokken. Het vormde lange tijd een buffer tussen West-Europa en het Arabische Rijk en Centraal-Aziatische rijken als de Seltsjoeken en Mongolen. Het Byzantijnse Rijk had via handelsbetrekkingen een grote invloed op de cultuur en kennis in West-Europa. Zo werd via de Byzantijnen de kennis uit de Oudheid, voor zover die bewaard gebleven was bij de Byzantijnen (en ook bij de Arabieren) ge(her)introduceerd in Europa. We zijn opnieuw in deze slingerbeweging terecht gekomen is mijn overtuiging. Van de geschiedenis valt veel te leren voor de toekomst, er komt elke dag wat bij.
De vraag is nu dan ook steeds meer of Turkije zich bij de Europese Unie nog moet willen aansluiten. Een aansluiting waar de grote blonde leider en zijn volgelingen zich overigens, blind voor de realiteit, met hand en tand tegen verzetten. Sterker nog, de vraag is nu zelfs al te stellen of Europa zich straks niet bij de Turken moet melden om van de economische groei in die regio mee te kunnen profiteren. Voor Nederland en Duitsland zal het normaal gesproken nog wel lukken, daar zit de handelsgeest nu eenmaal in het ‘weldenkend deel’ van het volk ingebakken. Tenzij de grote leider het klootjesvolk zo weet te bespelen dat we echt een hek om onze grenzen zetten en het weldenkende deel over dat hek naar het welvarende buitenland springt.
Dan zakken we hier terug in Middeleeuwse toestanden en is het ook snel gedaan met die buitenlandse vakanties en vakanties in het algemeen. Ik generaliseer, maar u was gewaarschuwd!
| 19 februari 2011
In Het Parool van 18 februari stond een interessant artikel met als titel: ‘Roken is goed voor je!’ Het bleek te gaan over een nieuw boek van een psycholoog en een therapeut. Beiden waren gefascineerd door hun clientèle die bij hen hulp zochten om te stoppen met roken. De vraag waarom mensen zijn gaan roken fascineert hen. Voor diegenen die niet kunnen stoppen met roken blijkt deze verslaving veel voordelen te beiden. Roken betekent voor velen even een pauze in een drukke baan. Nu met de rookverboden moet je wel even weg van de plek waar je die drukte veroorzaakt of ondergaat. Het wordt ook gezien als het scheppen van een platform voor passie en creativiteit. Zelfs niet rokers profiteren daarvan door voor de gezelligheid mee te gaan naar het terras of de stoep voor het kantoor. In het boek wordt de roker juist bewonderd om zijn flirt met de dood. Ga je niet dood als je niet rookt is zo’n zin met een diepere betekenis die de schrijvers zichzelf en de lezer stellen. Opvallend is daarnaast dat veel dictators het roken hebben bestreden; van de Chinese keizers tot Napoleon en Hitler.
Door dit lekker tegendraadse artikel moest ik terugdenken aan een interim optreden van mij. Een groep leidinggevenden in een onderneming wilden het spel met de zes denkhoeden van Edward de Bono spelen. De bedoeling is dat na een zorgvuldige bedachte analyse er een aantal stellingen, die de kernkracht van de onderneming uitdrukken, zijn geformuleerd.
Elke deelnemer, soms in teams, krijgt vervolgens een hoed met een bepaalde kleur op het hoofd gedrukt. De kleur drukt uit vanuit welke positie de stellingen worden onderschreven, verbeterd of bestreden. Het spel is bloedserieus en levert voor de onderneming belangrijke input op om succesvol te ondernemen. De rare hoeden drukken ook het spelkarakter uit, juist om te voorkomen dat het toneelspel een realistisch gevecht gaat opleveren. Dat gevaar is namelijk levensgroot zoals ik later bemerkte.
Vijf van de zes hoeden zijn in meer of mindere maten braaf en bedrijfspolitiek correct. Eén hoed is dat niet. De blauwe hoed is de kritische hoed. Daar wordt dus tegendraads denken van verwacht. De groep leidinggevenden zag geen kans iemand voor de blauwe hoed te vinden. Allen zitten nog in de grondhouding van wat de laatste tijd zo treffend met links hobbyisme wordt aangeduid. Van de blauwe hoed wordt juist rechts hobbyisme verwacht. Daarvoor was in eigen kring niemand te vinden. Maar de club wilde het spel toch zo zuiver mogelijk spelen. Dus die blauwe hoed moest door iemand worden opgezet. U snapt het misschien al ik werd als interimmer ingehuurd om die blauwe hoedenrol te spelen. Voor het vriendenprijsje van € 200,- per uur zette ik een potsierlijk blauwe hoge hoed, me een scheve deuk erin, op.
Om een idee te geven waar het om gaat zal ik één stelling vanuit blauw perspectief beschrijven. De stelling was dat een onderneming gemakkelijk zonder afdelingshoofden/leidinggevenden kan functioneren. Het is een hype aan het worden dat dit volgens het denken in termen van: het nieuwe werken, flexibiliteit, socratisch leiderschap en zelfsturende teams een succesvol na te streven beeld is. Vooral in de zorg, culturele instellingen en dolgedraaide ambtenarenorganisaties vind je veel aanhangers van deze hype. Maar in die kringen vind je, om het netjes uit te drukken, dan ook steeds meer hobbyisten aan het roer, die zich met allerlei kunstjes overeind weten te houden. Dus dat is niet verbazingwekkend voor mij en voor ons interimmers: gefundeness Fressen. Maar dit terzijde.
Zoals verwacht kunnen volgens vijf van de zes hoeden de medewerkers theoretisch en praktisch gezien zonder afdelingsleiding en bureaucratische structuren. Van mij als ‘de blauwe’ werd dus een kritisch tegengeluid verwacht. Een simpel ‘nee’ en verwijzen naar Max Weber die dit idee al decennia terug naar het land der fabelen verwees, leek me te simpel en te ingewikkeld. Ik formuleerde het dus als volgt:
Ja een onderneming kan zonder afdelingsleiding, des te sneller stort de zaak in elkaar en kun je op de puinhopen een nieuwe organisatie bouwen zonder al die linkse hobbyisten’. Dit onder mijn lijfspreuk: alles moet veranderen om hetzelfde te blijven.
Het gehuil en de felle discussie die dit verzinsel van blauw bij de anderen opriep nam zelfs dreigende vormen aan. Diverse keren moest ik mijn blauwe hoed af- en opzetten om kleurloos tot kalmte te manen. Ik kreeg een beetje spijt van het vriendentariefje, want ik moest er toch onverwacht wel wat extra prestatie tegenaan gooien. Gaandeweg de discussie verschoof de mening van de meerderheid van de deelnemers naar het blauwe kamp. Zo gemakkelijk zijn mensen te bespelen door een gehaaide met pakkende slogans gewapende intrigant.
Aan het slot zette ik de blauwe hoed af en relativeerde ik mijn eigen verhaal. Ik verwees naar wat in werkelijkheid om ons heen gebeurt en hoeveel mensen zich gek laten maken door valse profeten. Niets nieuws maar wel iets waar de massamens dus ook de gemiddelde Nederlander, een vorm van analfabetisme voor heeft ontwikkeld zoals de geschiedenis bewijst. Ook als onderneming kun je van deze zwakte profijt trekken als je er intelligent mee omgaat. Niet tegen- maar in meebewegen dat is de kunst. In de vechtsport judo is dit zelfs de kracht.
Het gaat inmiddels heel goed met de onderneming. Van een achterstandspositie is deze naar een koppositie en marktleider opgerukt. Als blauwe adviseur gaf ik nog wel mee om het geheim van deze succesvolle verandering niet prijs te geven. In de wereld van de rechtse hobby’s geldt nu eenmaal het recht van de sterkste. Wees je dat bewust en profiteer dus in stilte van de zwakheden maar ook van de gratis prijsgegeven sterktes van je concurrenten.
Geregeld wordt ik nu als een soort goeroe bij deze succesvolle onderneming teruggehaald om het goede spoor te blijven vasthouden. Ik heb steevast een blauw pak aan als ik er verschijn, al was het maar om de geesten wakker te houden. Van een vriendenprijsje is overigens geen sprake meer.
| 12 februari 2011
De organisatorische chaos bij onze buurgemeente de gemeente Amsterdam begint naar een echte crisis toe te groeien. Ingewijden weten al langer dat het er een keertje echt van moet komen. Jarenlang hebben de machtige maar intellectueel tekortschietende politieke bestuurders alle kennis en ervaring uit de ambtelijke organisatie verdreven. Domheid verdraagt nu eenmaal geen slimheid en andersom. Die lastige topambtenaren zaten alleen maar de korte termijn succesjes van generaties van politici in de laatste decennia in de weg.
Zo heb ik van nabij meegemaakt dat alle secretarissen-generaal op de gemeentelijke departementen werden weggesaneerd en er wat mee moest gebeuren. Die zaten met hun remmingen op ‘de politieke waan van de dag’ sowieso in de weg. Hun lot werd thuiszitten of in de marge adviesklusjes opknappen.
‘Ambtenaren Amsterdam zwak geleid’, zo kopt Het Parool op donderdag 10 februari.
De van buiten, uit het Haagse, ingevlogen wethouder Eric Wiebes (VVD) doet deze opmerkelijke ontdekkingen in zijn nog jonge carrière over de Amsterdamse gemeentelijke organisatie.
Natuurlijk weet hij van het gestuntel met de Noord-Zuidlijn. Daar kwam verleden week het zoveelste hoofdstuk over het Stedelijk Museum bij. De openingsdatum van dit inmiddels internationaal verdwenen museum raakt steeds verder uit zicht. De directeur van de kunstraad Bert Janmaat wordt met een gouden handdruk (met zwijgplicht) terzijde geschoven omdat hij er een andere mening op nahoudt dan wethouder Gehrels (PvdA).
Dat belooft weinig goeds voor de kunst en cultuur in Amsterdam. Maar dit terzijde.
De dienst DIVV wordt zwak gemanaged en een ingrijpende reorganisatie en vervanging van de leiding is daar noodzakelijk.
Dweilen met de kraan open daar is politiek Amsterdam heel sterk in geworden.
“We hebben niet de luxe om op een knop te drukken waarna een nieuwe dienst verrijst”, verzuchtte Eric Wiebes (foto).
Door schade en schande werd hij snel wijs in Amsterdam. Als klap op de vuurpijl kwam daar de imploderend ICT – organisatie van Amsterdam bij. Ook die zagen de ingewijden in het Amsterdamse al enige jaren aankomen. Met ‘een houtje en een touwtje aanpak’, werd net gedaan of alles onder controle was. Totdat de boel in december vorig jaar uiteindelijk meerdere keren de geest gaf.
Van Eric Wiebes mag er even niemand meer met zijn tengels aankomen om nog verder onheil te voorkomen.
“We weten dat er iets verschrikkelijks stinkt, maar we hebben het lijk nog niet gevonden”, zei Wiebes erover. “Voor de korte termijn zit er niets anders op dan interim-managers (ha, kassa voor mijn beroepsgroep!) erbij te halen”, zo gaat hij verder. Op ICT gebied is er volgens de eerste analyse van Eric Wiebes sprake van “een kwart eeuw managerial verwaarlozing. Vijfentwintig jaar lang heeft de leiding de zaken op zijn beloop gelaten. Je zou voor minder een raadsenquête instellen", zo laat hij weten.
En Eric Wiebes heeft er echt verstand van want hij is geen ras-politicus maar een voormalige McKinsey medewerker en was plaatsvervangend secretaris generaal voor economische zaken. Wiebes is bovendien van professie ingenieur en bedrijfskundige. Een geniaal persoon lijkt me, dus die krijgt het nog heel moeilijk in Amsterdam.
Amsterdam zal Eric Wiebes hard nodig hebben, want uit betrouwbare bron weet ik dat meer processen en organisaties inmiddels het kritische punt hebben benaderend en soms zelfs al hebben overschreden. De handen van de interim-managers jeuken om die klus op te pakken en nooit meer terug te geven.
Eric Wiebes heeft mijn advies om snel de secetarissen-generaal functie in Amsterdam weer in te voeren en het van coöptatie en nomenclatura aan elkaar hangende zogenaamde strategische personeelbeleid af te schaffen, niet nodig. Maar toch schrijf ik het hier maar even op. Je weet maar nooit of hij het leest. En Purmerend, waar alles tientallen jaren later gebeurt, let op je tellen.
Stuitte wethouder Wiebes op een ICT crisis. Ik stuitte op een ICT vraagstuk.
Getipt werd ik over Kieskompas. Dat digitale hulpstuk moet kiezers die niet meer weten waarop te stemmen een advies geven. Nu weet ik al op wie ik ga stemmen maar ik liet me door een goede vriend verleiden om eens te proberen om mijn favoriete partij door Kieskompas geadviseerd te krijgen. 
Als ik alles keurig heb ingevuld, komt er niet de partij uit waarop ik wil stemmen. De PvdA scoort slechts 56 procent. Die staat op het schematische overzicht dus in het midden. Terwijl ik volgens mij met alles pro-PvdA heb gestemd. Nog een keertje proberen, maar dat geeft het zelfde resultaat. Balorig ga ik al positief manipulerend invullend op zoek naar de partijen van Thijs Kalverboer, Colette Sacco, Eric Struijlaart en Ariewim Boer. Ook stem ik bij alles een keertje anti-PvdA. Heb ik een beetje twijfel dan kies ik mee eens, neutraal of niet mee eens.
En tot mijn niet geringe verbazing, in alle gevallen blijft de PvdA in het midden zitten, zo rond de 50%. Zelfs als ik de antwoorden blind of willekeurig invul blijft de PvdA in het midden verschijnen.
Met de vraag voor mij of de PvdA nu de ideale middenpartij is blijf ik als verdoofd achter. Ik besluit na ampele overweging mijn mening te herzien en dus niet op de PvdA te gaan stemmen.
Dank Kieskompas, voor deze eye opener en dit advies!
| 05 februari 2011
In het publiek domein gelden allerlei salarisnormen inmiddels vertaald in regels. Deze regels moeten benoemende colleges er voor behoeden om uit ‘goedgeefsheid’ teveel salaris aan een eindverantwoordelijke directie te geven. Buiten het publiek domein is het een vrijgevochten bende. De wetten van de liberale markt gelden daar. Iets waar ik zelf niet over uitgepraat raak als ik zie wat mij overkwam toen ik mijn ambtelijk baan inruilde voor het consulentenbestaan.
Keer op keer verbaas ik me er nog steeds over hoe snel politici financieel en inhoudelijk van vlag veranderen als ze van een politiek ambt naar een marktbaan wisselen. Nog onlangs was het Wouter Bos die enige tonnen ging verdienen bij een adviesbureau. Daarmee zijn karig betaalde ministerspost inruilend voor een adviesfunctie. Hilarisch was zijn eerste daad toen hij per ongeluk zijn volledige relatie netwerk, verzameld in e-mail adressen, met een verkeerde druk op de knop van zijn PC publiek maakte .
Zeer recent is het boegbeeld van wat een juist een fatsoenlijk salaris is overgestapt naar het bedrijfsleven. En hoe schokkend ook, de centen lokten. De Balkenende norm geldt ineens niet meer voor de naamgever ervan. Naar verluidt zal het salaris van Jan Peter, van het armoedige daarbij afstekende minister-president salaris, stijgen naar ergens tussen de 700.000 en 800.000 euro. Een schnabbel hier een daar zorgt nog wel voor een extraatje.
Er zit goed beschouwd natuurlijk wel evolutie in. Het kan toch niet anders dan dat deze discrepantie zo langzamerhand de selecte groep van beslissers in Nederland tot andere gedachten brengt, zou je zo denken. Nu hoeft voor mij de nieuwe Balkenende-norm ook weer niet als richtpunt te gaan gelden, maar toch.
Mijn buurman heeft hier overigens een interessante theorie bij. Hij is nog uit de tijd van de verzuiling. En vooral de naoorlogse vriendjespolitiek met de nodige corruptie tot in het koninklijk huis toe, heeft diepe sporen bij hem nagelaten.
Buurman beweert dat nog steeds zo’n tweehonderd mensen in Nederland aan de werkelijke touwtjes trekken. Die schuiven ook met mensen die op belangrijke bestuursposities terecht komen. De jaren dat ze daar de belangen van….. (ja van wie?) behartigen , moeten natuurlijk later beloond worden. Buurman loopt deze dagen mijn deur weer plat met allerlei voorbeelden, uit verleden en heden. En ik kan ze helaas niet weerleggen. We zijn nu eenmaal cultuurdragers van eeuwen rommelen en klooien, dat spookt steeds weer door mijn hoofd. En de dagelijkse voorbeelden om me heen geven ook geen echte houvast.
Zo gaan Nederlanders er prat op een nijver en eerlijk volkje te zijn. Een voorbeeld voor de buren en een richtsnoer voor hen die moraliteit moet worden voorgehouden. Maar als we ergens iets gratis ontwaren waar eigenlijk voor zou moeten worden betaald, dan komt de ware volksaard boven water. Ik verlustig me erop als in tram of bus de chipautomaten het weer eens niet doen. Doorlopen gebaart dan de bestuurder, ‘het is gratis vandaag’. Ik betrap me erop nog even extra heen en weer te rijden. Dat we dit normaal vinden is nog kinderlijk. Merkwaardiger wordt het als blijkt dat er met de chipkaarten thuis kan worden gefraudeerd. De goedkope fraude bevestigende apparatuur is door de leverancier niet meer aan te slepen. Ga er dus maar vanuit dat vele OV-reizigers naast zwart rijden er inmiddels ook op deze manier op los frauderen. Collega’s zeggen,’dan moeten ze het maar beter beveiligen’. Of iets in de trant van dat is toch normaal?
Natuurlijk is het niet normaal. Bij een eerlijk volk hoef je niet beveiliging op beveiliging te plakken. Waarom koop je een fraude kastje om je chipkaart illegaal op te laden? Je kunt er ook voor kiezen eerlijk te blijven en de zwak beveiligde apparatuur gewoon te gebruiken.
De eerlijkheid van een volk herken je aan de hoeveelheid regels en wetten, is een bekende uitspraak van een oude wijsgeer. Nederland zwelgt in de regels en wetten.
Nog zo’n voorbeeld. Het gaat niet goed met de recycling van plastic afval dat bij huishoudens wordt ingezameld.
Recycling Netwerk, de afvalkoepel van milieuorganisaties zoals Greenpeace Nederland, Milieudefensie en Natuur en Milieu, heeft al grote vraagtekens gezet bij de huidige aanpak van plastic inzameling en recycling. Terecht dus dat het college in Purmerend even een pas op de plaats maakt met de invoering ervan.
De recyclingpercentages die door lobby- en uitvoeringsorganisatie Nedvang worden gepresenteerd, zijn door voorzitter Robert van Duin al bestempeld als ‘volstrekt onbetrouwbare als schaamteloze groene marketing. Nedvang zegt dat 78% van het plastic afval wordt gerecycled. Het grootste Nederlandse afvalbedrijf, Van Gansewinkel, stelt dat minstens 50% de Duitse afvalovens in gaat.
Misschien nog wat regels en wetten erbij?
| 29 januari 2011
Zo vrouw en ik zijn weer terug van een wintersportvakantie naar het mondaine Sankt Moritz. Vroeger zoefden wij van de besneeuwde hellingen. Later heb ik nog even een snowboard gebruikt. Nu langlaufen of wandelen we. Net naar onze conditie dat toelaat. Sinds mijn zaken als consulent voor de wind gaan en het belegde familiekapitaal in het milde fiscale klimaat dankzij het Young boys netwerk zeer vruchtbaar blijkt, heb ik als wintersportland Oostenrijk ingeruild voor Zwitserland. Het is wat duurder (wie het breed heeft laat het breed hangen) maar ook rustiger en vooral decadenter. Dat merkt je goed in het centrum van Sankt Moritz, aan de vijf sterren hotels, de dure bolides en de dames met bontjassen.
Hoewel het mooi zonnig weer was, viel de kou daar als een deken over ons heen; het was van -5 tot -20 o Celsius. Het was toch wel een beetje afzien.
Neefjes en nichtjes
Normaliter gaan we eind februari begin maart er even er tussen uit. Maar met het oog op het politieke en financiële klimaat in Nederland nu wat weken eerder. Ze hebben straks juist alle externen weer hard nodig schat ik zo in. Als zelfstandig ondernemer moet je er dan zijn voor je klanten, want dat zet de toon voor de verdere verdiensten in de rest van het jaar. En het belooft een heel goed jaar te worden, maar daarover misschien in volgende columns meer.
De financiële en administratieve afdelingen zijn deze weken druk in het opmaken van de jaarrekening en het klaarzetten van de begroting. Daar hebben ze mij niet echt bij nodig. Gewoonlijk ben ik er wel om de knopen door te hakken met boeken, afboeken en goed boeken. Steeds minder ambtenaren durven nog besluiten te nemen, dus dat zijn gemakkelijk verdiende uurtjes voor me. Ik heb zo mijn vaste klantenkring door het hele land heen opgebouwd. Dus kan ik dat verder, met enige aanbevelingen links en rechts, rustig overlaten aan de in mijn zaak gehaalde neefjes en nichtjes. Als er dan toch nog iets bijzonders is dan bellen of mailen ze even. Zo blijft het geld dat ermee verdiend kan worden in de zaak en kan ik het nog als scholingskosten van de belastingen aftrekken ook. Het betreft uiteindelijk allemaal bestaande klanten.
Kruispunt van belangen
Nu ik er later ben reken ik er wel op dat alleen de zaken die er echt nog toe doen op mijn oordeel zitten te wachten. Onmisbaar ben ik vind ik, misplaatst en arrogant noemt mijn vrouw dat. Onder het genot van een goed glas maken we er nog meer grappen over.
Tja, als extern consulent word je nu eenmaal als een onafhankelijk en objectief persoon gezien. De enige beperking die ik heb is dat ik nog wel eens beslissingen op het kruispunt van belangen moet nemen. Dat vereist vaak diplomatie, maar na vele jaren overheidsdienst in de goeie ouwe tijd, heb ik wel geleerd daarmee evenwichtig om te gaan. Bovendien heb ik een goed geheugen. Wat dat ertoe doet begrijpen in ieder geval de vakgenoten denk ik wel.
Ik heb thuisgekomen alle artikelen in de kranten doorgeworsteld. Waar ik niets van snapte is dat doorzagen van die bank op de Koemarkt. Waarom moet dat? En waarom ontstond daar nu pas zo’n herrie over. Was het soms een pesterijtje van wat politieke partijen onder elkaar? Waar zijn die amateurs mee bezig? Evenmin kreeg ik hoogte van dat Leids model. De ondernemers verenigd in de PRO nokten er mokkend mee. En dat scheelt de klanten van deze ondernemers toch maar mooi 15% prijsverhoging. Want reken erop dat deze door de ondernemers zichzelf opgelegde lastenverzwaring mooi was doorberekend aan de klanten. Vervolgens zou met dit bij de klanten opgehaalde geld mooi weer zijn gespeeld bij diezelfde klanten. Een sigaar uit eigen doos heet dat in ons consulenten jargon. Hans Krieger liet ook weer een vliegertje op en wil zelf snelheidsovertreders gaan pakken. Zeker door er zelf hard achteraan of nog beter voor te gaan rijden?
Ayatollahs
Mijn schoonmoeder (foto) draagt nog een echt oud-hollands hoofddoekje. Maar als het aan de ‘PVV-ayatollahs’ Hero Brinkman en Ariewim Boer ligt mag ze straks het stadhuis, het provinciehuis en de bus niet meer in. Knetterrechts blijft de toon nog wel even zetten. Ondertussen zoeken ze gelukkig op de TV Zorro al.
In de kiezersonderzoeken stijgen VVD en PVV verder tot ongekende hoogten. Maxime Verhagen ontpopt zich daarbij steeds meer als de poortwachter van het Vaticaan. Dat is de beste garantie dat er niets verandert in Nederland. Maar dat is hogere filosofie en kan nu niet iedereen volgen. Zeker nog niet de doorsnee PVV-er, maar dat komt wel. En zo vielen me nog wel meer dingen op. Maar daarover later meer.
Kortom ik heb niet het gevoel dat ik iets heb gemist uit de polder toen ik even in Zwitserland was.
(Poster St Moritz: www. allposters.com)
| 22 januari 2011
De Stadspartij is, net als de rest van de Purmerendse gemeenteraad, een groot voorstander van de komst van een discotheek in Purmerend. De gemeente beloofde de jongeren al een aantal jaar geleden een discotheek en de Stadspartij vindt dat deze belofte maar eens waargemaakt moet worden. De behoefte aan een discotheek onder de Purmerendse jongeren is groot, maar door de juridische procedure die al veel te lang duurt, wordt het geduld van de jongeren flink op de proef gesteld. Op dit moment is alleen de Koemarkt een alternatieve uitgaansgelegenheid voor hen. Bovendien zijn deze kroegen op de Koemarkt vaak overvol, wat weer kan leiden tot grote risico’s bij brand.
Hangjongeren
Het gebouw dat aan de Verzetslaan gebouwd zal worden, zal niet alleen gebruikt worden als discotheek, maar ook bijvoorbeeld als klimhal en als conferentieruimte. Al deze faciliteiten dragen bij aan de versterking van de regiofunctie van Purmerend. Verder hoopt de Stadspartij dat de discotheek zal leiden tot minder hangjongeren op straat. De leeftijdsgroep 16+ komt op dit moment op de Koemarkt de kroeg niet binnen.
De Stadspartij vindt het jammer dat veel omwonenden klagen en de jongeren criminaliseren, zelfs nu de discotheek er nog niet is. Niet alle problemen in Purmerend worden door jongeren veroorzaakt. En als op een bepaalde plek in de wijk een speeltoestel neer wordt gezet, kun je ook vaak klachten verwachten van omwonenden wegens lawaaioverlast van kleine kinderen.
Goede samenwerking
De discotheek houdt de gemoederen in Purmerend flink bezig. Zo hebben naast de Stadspartij alle politieke partijen in Purmerend aangegeven vóór een snelle komst van de discotheek te zijn. De omwonenden van de plek waar de discotheek moet komen zijn juist fel tegen de komst ervan. Het belangrijkste argument van de tegenstanders is de geluidsoverlast die vertrekkende bezoekers diep in de nacht veroorzaken en de hoeveelheid zwerfafval die zij mogelijk achterlaten. De Stadspartij vindt dat, door goed overleg en door goede samenwerking tussen politie, gemeente, ondernemer en buurtbewoners, de overlast tot een minimum moet worden beperkt. Ook zijn omwonenden bang dat de bezoekers van de disco hun auto parkeren in de wijk. Daarom is het zaak dat er voldoende parkeerplaatsen bij de discotheek komen en dat er voldoende alternatieve manieren zijn om te reizen, zoals per fiets of met het openbaar vervoer.
Sommige bewoners zijn bang dat de waarde van hun koopwoning daalt. Of de waardedaling ook daadwerkelijk aantoonbaar is, is niet duidelijk. Ook is men bang voor verkeersongelukken, omdat de discotheek dicht op de provinciale weg N235 wordt gebouwd. Daarom vindt de Stadspartij het belangrijk dat er scherp toezicht wordt gehouden, ook om te voorkomen dat bussen worden vernield en buspersoneel bedreigd zou kunnen worden
Afwisselende programmering
Omwonenden vrezen ook dat de drugsoverlast toeneemt met de komst van de discotheek. De Stadspartij denkt juist dat er met de komst van de discotheek beter toezicht op het gebruik van drugs kan worden gehouden. Bovendien weten mensen die drugs gebruiken altijd wel plekken te vinden om de middelen tot zich te nemen. De discotheek zal niet een extra plek voor drugsgebruik in de stad creëren. Verder hoopt de Stadspartij dat de discotheek met een afwisselende programmering zal komen, zodat het publiek gemengd blijft en er geen rivaliserende groepen ontstaan die zich in of buiten de discotheek opzoeken om met elkaar op de vuist te gaan. De discotheek moet een voorziening zijn voor een zo groot mogelijke doelgroep in Purmerend.
De horeca-ondernemers op de Koemarkt zouden bang zijn dat hun omzet mogelijk flink zal dalen als de discotheek haar deuren opent. De Stadspartij vindt juist dat er een gezonde en eerlijke vorm van concurrentie moet zijn. Dit maakt ondernemers creatief om juist weer meer klanten aan zich te binden. Een veelgehoord argument is ook dat ondernemers niet meer durven te investeren in nieuwe discotheken. JSD Bouw heeft, als projectontwikkelaar, juist aangegeven juist wel te willen investeren. Bovendien is de dichtstbijzijnde discotheek in de regio, Bobs Saloon in Uitgeest, bijna 30 kilometer verderop.
Goed toezicht
De Stadspartij zal er alles aan doen om de discotheek zo snel mogelijk te laten bouwen. Wel vindt de Stadspartij het belangrijk dat er een goed toezicht gehouden moet worden, zodat de omwonenden een minimale overlast hebben. Er kan een mobiele politiepost neergezet worden en camerabeelden kunnen direct worden uitgekeken, zodat er snel actie ondernomen kan worden als er onlusten uitbreken. Bovendien kost het bouwen van de discotheek de gemeente niets. Het is een particulier initiatief. De gemeente heeft al lang geleden het besluit genomen een discotheek te bouwen. En hoewel het hun goed recht is, vertragen de buurtbewoners met hun bezwaar- en beroepsprocedures het proces alleen maar. Maar hoe lang het proces ook vertraagd zal worden, uiteindelijk komt ‘ie er wel, die discotheek.
ZIE OOK:
- 13-12-2010 ‘Procedure discotheek herstart in december’
- 01-12-2010 Stadspartij wil duidelijkheid over discotheek
- 28-07-2010 JSD Bouw: “Eerst procedure discotheek evalueren”
- 22-06-2010 Procedure discotheek lijkt stil te staan
- 04-03-2010 Groen licht voor discotheek (WebRegio)
- 11-02-2010 Stelling: Discotheek moet er komen (Gezinsblad)
- 11-06-2009 Bewoners in hoger beroep tegen discotheek
- 20-05-2009 Bouw discotheek stapje dichterbij
- 10-02-2009 Rechter oordeelt over komst discotheek
- 07-05-2008 Stadspartij wil onderzoek snellere komst discotheek
- 27-07-2007 Bouwvergunningsprocedure discotheek gestart
- 17-04-2007 Discotheek nog in procedure; acties gaan door
- 10-10-2006 Opening discotheek uitgesteld tot 2009
| 15 januari 2011
De Purmerendse voedselbank ondergaat sinds het uitbreken van de kredietcrisis een ongewenste groei. Zij voorziet op dit moment 110 gezinnen wekelijks van een voedselpakket. In 2008 waren dat nog zestig gezinnen. Een toename van meer dan 80% ten opzichte van 2008.
Het ongewenste fenomeen voedselbank, in een welvarend land als Nederland moet een voedselbank toch onaanvaardbaar zijn, ontstond in 1999 in de vorm van de stichting MinusPlus. Deze stichting ontstond als project met als doel de minderen in de samenleving te ondersteunen met restgoederen die overgebleven waren of zouden worden vernietigd. Deze stichting ging in 2002 op in de stichting Voedselbank Nederland. Vanaf 2003 werden op veel plaatsen in Nederland voedselbanken opgericht. In Purmerend werd de voedselbank op 1 maart 2006 opgericht, die vanaf 1 juli van dat jaar operationeel werd. Eind 2006 viel het toenmalige bestuur uiteen en heeft de voedselbank Purmerend onder de voedselbank van Zaanstreek-Waterland gefunctioneerd. Vanaf juni 2007 is er een nieuw bestuur en functioneert de voedselbank Purmerend weer zelfstandig.
De voedselbank is gevestigd op het voor afbraak bestemde bedrijventerrein aan de Purmerweg. Zowel het bestuur als de operationele afdelingen bestaan volledig uit vrijwilligers. De missie van de voedselbank is om personen en gezinnen die onder het bestaansminimum leven te voorzien van een levensmiddelenpakket. Het verstrekken van deze pakketten moet worden gezien als een vorm van ondersteuning en is dan ook maar voor een periode van maximaal drie jaar. Door de Stichting Maatschappelijke Dienstverlening Zaanstreek-Waterland (SMD) wordt aan de hand van inkomsten bepaald wie er in aanmerking komt voor een voedselpakket. Deze criteria zijn gebaseerd op het besteedbaar inkomen (wat overblijft na betaling van alle vaste lasten) per huishouden per maand. Gebaseerd op het prijspeil 2009 was dit voor een eenpersoonshuishouden € 175,-- per maand en voor een 2 persoonshuishouden € 235,-- per maand. Als er kinderen tot de huishoudens behoren worden deze bedragen nog een vermeerderd met respectievelijk € 25,-- per kind t/m 12 jaar en met € 50,-- per kind tussen 13 t/m 18 jaar.
De voedselbank is volledig afhankelijk van giften. Dat kunnen giften zijn in de vorm van geld. Er zijn een aantal vaste sponsors, maar steun kan ook in de vorm van levensmiddelen. Ook door het voeren van acties, meestal bij de plaatselijke supermarkten, worden levensmiddelen ingezameld. Voor dat overgegaan kan worden tot verstrekking van de voedselpakketten wordt een heel logistiek proces doorlopen. Iedere donderdag wordt door één of meer vrijwilligers een rit gemaakt naar de voedselbank van Amsterdam, het centrum voor Noord Holland, om daar de ontbrekende levensmiddelen voor het samenstellen van een pakket op te halen. Op vrijdagmorgen worden de pakketten dan door vrijwilligers samengesteld met de aanwezige producten. Op het moment van mijn bezoek was er een ploeg van de Prinsenstichting, onder leiding van een zogenoemde jobcoach, druk bezig aan de lopende band pakketten met houdbare levensmiddelen te vullen. In een andere ruimte waren vier dames bezig om witlof en uien in porties te verdelen. Alles onder toeziend oog van coördinator Maurits Miete. Een rondleiding door de ruimte maakte duidelijk dat de voedselbank noodzakelijk aan een andere locatie toe 
is. Medewerkers moeten werken in een pand dat is vervallen en toe is aan sloop. Het pand heeft kleine ruimten en levensmiddelen staan verspreid opgeslagen. Dit zijn geen prettige werkomstandigheden. Daarnaast is de vervallen toestand van het oude industrieterrein nou niet de meest aanlokkelijke locatie om (vrijwilligers)werkzaamheden te verrichten.
De Stadspartij is overtuigd tegenstander van de voedselbank, maar als je het als stad als voorziening accepteert, moet je het ook faciliteren. Voor de afkeer van een voedselbank kregen we trouwens bijval van de medewerkers van deze voedselbank: “de vlag gaat uit op het moment dat wij overbodig zijn”, was één van de uitspraken. Maar ondanks deze uitspraak doen de vrijwilligers hun werkzaamheden met volle overtuiging. Je krijgt er veel dankbaarheid voor terug gaf Maurits Miete aan en dit was ook de algemene mening van de aanwezige vrijwilligers.
Als alle pakketten klaar staan komt er een middagploeg voor de uitreiking van de pakketten. Vroeger vond dat plaats in wijkcentrum ’t Noot. In goed overleg met het naastgelegen bedrijf is het nu mogelijk om de pakketen uit te reiken op de locatie waar ze worden ingepakt. Dit scheelt weer een hoop heen en weer gesjouw van en naar ’t Noot. Een bijkomend probleem waar de voedselbank op deze locatie mee word geconfronteerd is de toenemende overlast van muizen. Door de afbraak van omliggende bedrijfspanden aan de Purmerweg vinden steeds meer muizen de weg naar het pand van de voedselbank. Gelukkig was de gemeente bereid tot het in bruikleen leveren van voldoende huisvuilcontainers. Op deze wijze kunnen ze de levensmiddelen muisproef opslaan . De voedselbank is van zins om in mei van dit jaar een grote levensmiddelen-inzamelactie te organiseren. Het plan is om deze actie over heel Purmerend te laten plaatsvinden.
Ondanks dat, zoals al eerder is aangehaald, de Stadspartij fel tegen een voedselbank is (we zien het als een soort lapmiddel voor beter te regelen zaken), hopen we toch dat de inwoners van Purmerend de voedselbank op deze actiedag volop zullen steunen en dat het een groot succes wordt.
Bert Meulenberg
ZIE OOK:
09-03-2009 Stadspartij tevreden over afname gebruik Voedselbank
Als je terugkijkt op 2010 dan is de onstuitbare opmars van het twitteren de hype van het afgelopen jaar. Ik zag dat mijn Stadspartij er tijdens de verkiezingen ook gebruik van maakte. Ik vrees echter dat, wil je erbij horen en de massa nu nog een beetje politiek aan de gang krijgen, het een vervolg zal gaan krijgen. De diepgang en de serieuze debatten in de politiek worden steeds schaarser. De digitale sociale media zullen het zinvolle gesprek verder verstommen, het non-verbale contact uitschakelen, de taal (welke dan ook) verarmen, de samenleving in sociale zin totaal veranderen. Tenzij minister Rosenthal (foto) natuurlijk veel volgers krijgt.
