Geschreven door Meander | 25 juni 2011

"Rustig Meander, rustig," zo maant buurman me. Ik wind me ontzettend op over de domheden die ik in de krant lees en in andere media zie langskomen. De druppel die de emmer doet overlopen is het bericht op de website in Overheid dat ‘de interimmanager oud en ingedut is’. Een onderzoeksbureautje heeft dit uitgevogeld. Het betreft Atos Interim Management en Nyenrode. Atos en Nyenrode stellen ook dat het toekomstperspectief van 'interimmers' bij de overheid allerminst rooskleurig is. De vraag naar interimmanagers daalt bij de overheid het hardst. Terwijl in andere branches juist sprake is van een stijgende lijn. Interimmanagers bij de overheid behoren met een gemiddelde leeftijd van 54 jaar ook nog eens tot de oudste van hun vakgenoten. Bovendien hebben interimmanagers bij de overheid relatief weinig nevenactiviteiten. Allemaal dingetjes die de onderzoekers als zelf ontdekte feitjes op ons loslaten.

Buurman, mijn interim adviespraktijk lijdt juist aan overwerktheid. Kon ik maar indutten. Ik kan de familieleden, en vriendjes niet aanslepen om alle openvallende formatieplaatsen ‘tijdelijk’ op te vullen. De vraag naar juist oudere en dus ervaren adviseurs is overweldigend. Mijn nevenactiviteiten hebben een dermate omvang dat voormalig PvdA-commissaris van de Koningin Hans Alders, dé kampioen nevenactiviteiten veelverdiener in 2005, zijn vingers erbij zou aflikken.

Des te meer besluiten er worden genomen om het aantal inhuurkrachten in overheidsorganisaties te verminderen, des te drukker ik het krijg. Weet je hoe dat komt buurman? Er wordt bezuinigd! Het aantal ambtenaren neemt daardoor af, maar het werk moet toch gedaan worden. Dus worden bijvoorbeeld allerlei werkzaamheden die vroeger door 100% overheidsbedrijven werden gedaan nu door verzelfstandigde voormalige 100% overheidsinstanties gedaan. En reken maar dat die voor democratische controle onzichtbaar geworden semioverheidsinstellingen of zelfs geprivatiseerde ondernemingen de geneugten van de flexibele arbeidsmarkt ten volle uitputten. Als bijvoorbeeld de Stadsverwarming nog een gemeentebedrijf was, dan zou je een kostenexplosie aan ingehuurde adviseurs zien. Kijk in het groot naar ziekenhuizen, vervoersbedrijven, nutsbedrijven, enzovoort.

De  discussie die in dom Nederland woedt gaat bovendien voorbij aan het feit dat werknemers in rap tempo schaars aan het worden zijn door de vergrijzing, vooral bij de overheid. Kijk maar naar hun ICT-problemen en de uitbestedingen aan gespecialiseerde firma’s zoals de mijne. We zullen al die Roemeense skimmers snel moeten gaan omscholen tot ICT deskundigen. De arbeidsmarktsituatie is zichzelf drastisch aan het veranderen, nu de politici nog. Als je me niet gelooft dat de tijdbom tikt lees dan het boek maar van Frits Spangenberg en Martijn Lampert: De grenzenloze generatie en de opmars van de B.V IK. O, ja en ik lees net dat zelfs onze Polen het betere arbeidsklimaat in Duitsland opzoeken.'

Hoofdschuddend, zie ik, hoort buurman mijn uitbarsting aan. Uitgeraasd over het ene kom ik als vanzelf op de volgende ergernis. ‘Weet je buurman, ondertussen maken velen zich druk over de toekomstige pensioenaanspraken. Daar wordt wat borrelpraat in de media over gehouden. AOW en pensioensparen worden meestal door elkaar gehusseld gebruikt. Jongeren worden ermee tegen ouderen opgezet. Marcel van Dam houdt de moed erin om het verstand onder de mensen te evangeliseren, maar ik vrees dat het een verloren missie is. Het papegaaiencircuit is te sterk en maakt overuren. Dat de spaarpot van veel pensioenfondsen eind vorige eeuw onder het mom van afromen werden leeggeroofd, waardoor er nu financieringsproblemen zijn, daarover hoor je in dat circuit niets meer. Ook de vakbonden hebben in dat kader boter op het hoofd.

Paradoxaal genoeg komen er toch ook steeds weer miljarden voor de dag voor steunoperaties. Voor die miljarden staan uiteraard de spaarpotten van ons -burgers- borg. Een vorm van stilzwijgende onteigening, zo zie ik dat, maar dit terzijde. Die miljarden moeten de door frauderende en inhalige kapitalisten geslagen gaten in financiële instituties zoals banken en complete landen dichten. Zo zie je maar dat de oude voorspelling van Karl Marx: de winsten worden geprivatiseerd de verliezen gecollectiviseerd, toch maar mooi uitkomt.

De Griekse burgers worden als profiteurs in de media, met de Telegraaf voorop, afgeschilderd. Maar buurman, net als in veel ander landen zoals de onze, zijn de burgers juist het slachtoffer van incompetentie. In het geval van de Grieken van hun politici en de corrupte linkse en rechtse elite in dat land. De miljarden die wij in commissie met Europa erin pompen verdwijnen in een beweging weer naar de schuldeisers, vaak banken met hoofdvestigingen in diezelfde Europese steunlanden.

In NRC van 10 mei 2011 maakt Ingeborg Beugel gehakt van al die opgefokte vooroordelen gericht tegen de Grieken. Reken er maar niet op dat die ruim € 40.000 per Grieks gezin die wij in de Griekse economie pompen bij die mensen daar terechtkomt.’

En omdat ik mijn boze bui voel verminderen, wil ik er een mooi lokaal slot aan geven. ‘En weet je buurman, hier in Purmerend maken allerlei partijen zich druk over een gedeeltelijk eenrichtingverkeer-rotondemodel. Het zou de verkeersdrukte in t’ Stadje doen afnemen. Maar wat blijkt, de centrumbewoners en winkeliers zitten er niet op te wachten. Die willen gewoon overal het tweerichtingsverkeer terug dat hen al werd afgepakt. En zeg nu eens eerlijk buurman, als je ruim twee weken de belangrijkste doorgaande weg langs ’t Stadje afsluit voor een kermis, dan kun je het toch met droge ogen niet meer over een verkeersprobleem daar hebben?

Ik lees ook net ergens dat enige raadsleden als vrijwillige delegatie een bliksembezoek aan onze Tsjechische zusterstad Jihlava brengen. Trots laat men weten dat het op eigen kosten gaat. Dat zal wel iets te maken hebben met de eerdere commotie die een dergelijk bezoek op kosten van de gemeentekas teweeg bracht. Een ezel stoot zich in het algemeen niet aan dezelfde steen.’

‘En?’ probeert buurman. ‘Opgelucht?' Ik heb nog een uitstekend Grieks wijntje staan. Ik kreeg een paar dozen van een Griekse kennis voor een vriendendienstje. Icoontje daar, icoontje hier, je weet wel. Zullen we die even op de goede afloop van wat dan ook soldaat maken?’ Zogenaamd tegenstribbelend en zuchtend doe ik met hem mee.

Reageer op dit artikel

Volg ons ook op Twitter, via: @Stadspartij

Geschreven door Meander | 18 juni 2011

In de voorgaande column riep ik u op naar de commissie Stedelijke Ontwikkeling en Beheer (SOB) van afgelopen donderdag te gaan kijken. Ik had daarmee de discussie op het oog voor het kopen van aandelen huisvuilcentrale Alkmaar voor een ‘schamele’ € 4536,- Met het kopen van die aandelen hoopt het college een dubbelslag te maken. Enerzijds een lagere prijs voor het verbranden van afval, anderzijds een perspectief voor de gemeenten inzake een oplossingsrichting voor de Stadsverwarming.

Het afval wordt nu ter verbranding aangeboden aan de afvalcentrale Amsterdam. Die centrale rekent normaliter een tarief van ca. € 80,- per ton. Concurrenten, waaronder afvalcentrale Alkmaar, stunten met tarieven tot zelfs € 36,- per ton. Daar komt nog bij dat als gevolg van de economische recessie, meer voortschrijding van afvalstromen en de toename van de verbrandingscapaciteit in Nederland en Duitsland, het aanbod van afval afneemt. Afval is een schaars goed aan het worden. Trendwatchers voorspellen zelfs al dat het geld gaat opbrengen in plaats van dat het gemeenten en dus de burgers geld kost.

Het andere punt, de oplossingsrichting voor de Stadsverwarming, laat zich vanzelfsprekend al filosoferend voorspellen. Waar de gemeente Purmerend aandelen huisvuilcentrale koopt, is het natuurlijk een oplossing als de huisvuilcentrale aandelen Stadsverwarming gaat kopen. Van wie ook weer? Van de nu nog enig aandeelhouder, de gemeente Purmerend natuurlijk. In de openbare stukken die de wensen en bedenkingen van de fracties over het kopen van aandelen huisvuilcentrale Alkmaar betreffen vallen daar al interessante passages over te lezen. De SP gaat daarbij het verst in het geven van een inkijkje in de totale discussie die in de gemeenteraad in beslotenheid wordt gevoerd.

Uit betrouwbare bron weet ik dat de HVC uit Alkmaar investeert in groene projecten. In dat kader kocht het bedrijf onlangs voor zo’n slordige 75 miljoen deelname in een windpark dat het Duitse Bard gaat bouwen. HVC maakt ook werk van CO2 en warmte benutting door glastuinbouw. En uiteraard levert HVC ook warmte voor de warmtebehoefte in delen van Alkmaar. Als samenwerkingsverband van gemeenten en waterschappen beoogt HVC bij te dragen aan de doelstellingen van de deelnemende overheden op het gebied van duurzame afvalverwerking en energieproductie. De interesse van dit bedrijf in de Stadsverwarming Purmerend en wederzijds is dus wel gemeend. Maar waarom dat nu in beslotenheid moet?

Op de tariefsvergelijking AEB (Amsterdam) en HVC (Alkmaar) legt het college van B&W geheimhouding op, omdat het bedrijfs- en fabricagegegevens betreft, die door natuurlijke rechtspersonen vertrouwelijk aan de gemeente zijn meegedeeld. Bovendien is er sprake van een economisch belang voor de gemeente Purmerend (art. 10 WOB, lid 1 en 2). Hier snap ik niets van, omdat al die gegevens uit openbare stukken van de beide bedrijven zijn te halen. Zou de discussie in beslotenheid soms hoofdzakelijk gaan over de oplossingsrichting voor de Stadsverwarming? Is er soms sprake van een speculatieve boekhouding en verslaglegging van de gemeente zelf? Van de beide semi-overheidsbedrijven? Of gewoon een overdreven geheimhoudingszucht van de gemeente? Zou dit het geval zijn, dan kan ik het volgen. Maar Griekse bestuurstoestanden kun je je toch nauwelijks voorstellen zo dicht bij huis?

Je zou verwachten dat er wel één of meerdere raadsleden zouden zijn die minstens een discussie over de geheimhouding zouden willen voeren. Of zoals vroeger nog wel eens gebeurde, demonstratief de vergadering zouden verlaten. Ook om zich de mond in het openbaar niet te laten snoeren met het gebruiken van op andere wijze verkregen kennis dan onder geheimhouding. Maar niets van dat alles. Niemand maakte zich druk.

Wel maakten, eerder in de vergadering SOB, wethouder Keijzer en enige raadsleden zich boos over het woordgebruik van Trots op Nederland-woordvoerder Scargo (foto). Die stelde onomwonden dat SPURD de gemeente via de wethouder iets verkoopt en er zo in rommelt. Hij gebruikte die klare taal in een discussie over de nieuwbouw van een kantoor voor de sportorganisatie. Waar anderen heel omfloerst de wethouder overladen met kritiek op de onderbouwing van dit plan, was de Trots op Nederland-woordvoerder dus glashelder. Hij had nog nauwelijks met de woorden ‘rommel en verkopen’ gestrooid, toen de kritiek op zijn taalgebruik al losbarste.

Ik weet weinig van de achtergrond van de heer Scargo, maar ik waag de speculatie dat hij een soort van adviespraktijk heeft waarin hij ook wel eens tegen partijen aanloopt die iets verkopen of erin proberen te rommelen. Die herkenning moet hem boos hebben gemaakt. Vanuit mijn eigen adviespraktijk herkende ik namelijk in het raadsvoorstel op het eerste gezicht de hand van een onervaren beleidsmaker, die raadsleden iets probeert ‘te verkopen en zo erin rommelt’. Zo heet dat nu eenmaal in ons vakjargon. Er zou na drie jaar € 70.000,- voordeel voortvloeien uit het plan(!). In die worst-voorhouden-truc (weer vakjargon) trapte de kring van raadsleden in meerderheid niet.

Als ervaren adviseur concludeer ik -terugdenkend- dat het ook de hand van een zeer ervaren beleidsmaker kan zijn geweest. Eentje die weet hoe je de emoties bij raadsleden kan bespelen, zodanig dat ze als vanzelf woorden omfloerst, of direct zoals de heer Scargo deed, gaan gebruiken. Waarom? Wel omdat die beleidsmaker de verhuizing zelf ook niet ziet zitten. Leer mij de adviespraktijk en mijn eigen tricks en trucs kennen.

Geschreven door Meander | 11 juni 2011

Purmerend leent de Stadsverwarming 45 miljoen euro! Dat was hét nieuws van de vorige maand. Helaas door zeer weinigen in Purmerend met veel belangstelling opgevangen. Terwijl het toch op lokaal niveau de omvang heeft van een ‘Griekse steunoperatie’.

De 45 miljoen euro heeft de warmteleverancier nodig voor de aflossing van eerdere leningen en investeringen in het net. Met dit kapitale bedrag wil de BV Stadsverwarming het warmtenet in Purmerend op een beter peil brengen tegen redelijke financieringskosten. De BV Stadsverwarming kan zelf alleen leningen aantrekken tegen een veel hogere rente. Waarvoor de gemeente Purmerend als eigenaar van de BV bovendien garant zou moeten staan. Daarom heeft de gemeenteraad op voorstel van B en W besloten de leningen die over de periode tot en met 2014 lopen, zelf te verstrekken.

In de gemeenteraad van eind mei was de goedkeuring bijna een hamerstuk. Slim en historisch bezien in de juiste context, stipte Leefbaar Purmerend-raadslid Henk Heida de rol van de Stadspartij aan. Met name de rol die raadslid Roald Helm vroeger speelde. ‘Het college boft toch maar dat Helm nu in het college zit en niet meer hier in de raad’, zo bracht hij het kort onder woorden. Om een lang verhaal kort te maken ook Heida stemde voor. Of dat nu met vertrouwen in wethouder Helm te maken had bleef onbenoemd.

Het geluk speelde in die gedenkwaardige raadsvergadering ook mee dat voormalig Stadspartij-fractievoorzitter Ernst Ankersmit niet meer in de raad zit. Anders had hij door moeten gaan waar deze nu is gestopt in het stadsverwarmingsdossier. Ik zou benieuwd zijn geweest wat hij er nu van vindt. Zijn woorden: ‘de Stadsverwarming wordt nooit schuldenvrij en alle prognoses blijken achteraf op drijfzand te berusten’, galmen nog na in mijn oren. Dat is tot nu toe allemaal uitgekomen.

Purmerend stak zowat al zijn reserves in de schulden en doet daar nu ook nog een lening van 45 miljoen bij. Bij elkaar is het nu toch zo’n kleine 150 miljoen euro dat Purmerend in de Stadsverwarming steekt. Die investeringen kunnen alleen maar terug komen als de komende, pak ‘m beet halve eeuw, de Stadsverwarming zijn schulden aan de kas van de gemeente daadwerkelijk inlost. Ondertussen zuchten alle burgers in de gemeente voor de korte termijn al onder bezuinigingen die deels tot doel hebben die leeggehaalde algemene reserves weer aan te vullen. Op de 45 miljoen heft de gemeente een bescheiden eigen rente (boekhoudkundige winst) van een 0,5%. Schuld, lening en rente allemaal op te brengen door de Purmerenders hetzij via lokale lastenverschuiving/lastenverzwaring en bezuinigingen, en voor stadsverwarminggebruikers ook nog door het tarief.

Dat had de Purmerendse gemeenteraad in de begin 80-er jaren van de vorige eeuw toch wel anders voor ogen. Slechts met de stemmen van de VVD-raadsleden en één PvdA-raadslid tegen, zagen de andere raasleden gouden bergen in de exploitatie van een eigen stadsverwarming. Jammer dat alle negatieve verwachtingen toen van de VVD en die ene PvdA-er, zijn uitgekomen.
Opmerkelijk ook dat alle vragen van de Stadspartij over de slechte staat van de warmtemeters, ontbrekende afsluiters, lek net, slechte constructie van warmtewisselaars en dientengevolge hoog warmteverlies nu ook van een op waarheid berustend antwoord worden voorzien. Herstel van dit zootje schroot kost dus minimaal die 45 miljoen euro.

Tja ik weet het, we kunnen geen kant meer op met die Stadsverwarming. Een faillissement zet het overgrote deel van de Purmerendse huishoudens acuut zonder warmte. Een reëel alternatief is nog niet op korte termijn beschikbaar. Net zoals Europa met de Griekse financiële kwestie zit, heeft Purmerend zijn Stadsverwarmingstragedie.

Je vraagt je altijd af, is er niemand beter van geworden? Boze tongen beweren dat de voormalige eerste directeur van de Stadsverwarming er wel bij heeft gevaren. Mede door het via een eigen bedrijfje toeleveren van materialen. Daarvoor bleek hij overigens toestemming te hebben van het toenmalig college, zo werd achteraf op vragen van de Stadspartij gesteld. Een raadsonderzoek naar de totale gang van zaken vond nimmer plaats, daartoe wilde de Purmerendse raad niet besluiten. Waarmaken van een affaire door die boze tongen is niet mogelijk.

Wel zijn er ondertussen weer geheime vergaderingen over het onderwerp, dit in relatie tot een mogelijke partner voor de gemeente Purmerend in de BV Stadsverwarming. Maar ook het nieuws van een nieuwe partner is de afgelopen decennia al meer gehoord en in het niets verdwenen. Nu zou het nemen door Purmerend van een aandeel in de HVC-huisvuilcentrale bijdragen aan een oplossingsrichting, zo wordt er cryptisch opgemerkt in een ambtelijk stuk. Het fijne daarover voltrekt zich in besloten vergaderingen en staat in geheime stukken.  De komende week, donderdag 16 juni,  zal er in de commissie Stedelijke ontwikkeling en Beheer over worden gepraat, althans over het deel dat het openbare licht kan verdragen.

Lezers, toon belangstelling en volg het debat! Kijken wie er per ongeluk uit de geheimhouding informatie prijs geeft.

Geschreven door Evan Persijn | 04 juni 2011

“Een goed avondje stappen? Dan moeten we toch maar naar Amsterdam,” is een veelgehoorde uitspraak van jongeren uit Purmerend en de regio. Purmerend lijkt, als centrumgemeente van de regio Waterland, steeds minder te kunnen voldoen aan de wensen van de hedendaagse jongeren. Maar waarom eigenlijk? Purmerend is een grote stad met 80.000 inwoners, maar lijkt te klein om goede uitgaansvoorzieningen te creëren.

In Purmerend is het uitgaansgebied geconcentreerd op en deels rond de Koemarkt. Ook poppodium P3 en de JT-bioscoop reken ik tot de uitgaansmogelijkheden in Purmerend. Maar daar houdt het mee op. Kroegen op de Koemarkt zijn op zaterdagavond overvol, de bioscoop draait niet altijd de films die ik wil zien en P3 is regelmatig dicht op zaterdagavond. Wat is dan het alternatief? Toch dan maar weer naar Amsterdam?

Purmerend denkt nog steeds dat het een klein ‘stadje’ is en beseft niet dat er veel potentie ligt voor die 80.000 inwoners die Purmerend rijk is. Maar ook durft de stad niet buiten de stadsgrenzen te kijken om toeristen te trekken. Focus je niet alleen op de regio, maar durf groter te denken. Voor het wekelijkse uitgaan mag nog best wel wat gebeuren in Purmerend. Door de ‘grootte’ van de bioscoop, is het aanbod van voorstellingen beperkt. Een flinke bioscoop zoals de Pathé-bioscopen in Amsterdam zou niet misstaan in Purmerend. Zet een Holland Casino neer in Kop van West. En durf nu eindelijk eens die discotheek te bouwen!

Ondernemers kunnen ook onderling samenwerken om de de uitgaansmogelijkheden te versterken. Daarbij kun je denken aan arrangementen waarbij je eerst een hapje gaat eten op de Koemarkt. Daarna kun je met korting dansen in P3. Hiermee wordt de functie van P3 versterkt en wordt zij minder afhankelijk van gemeentelijke subsidies.

Wat ook een belangrijke rol speelt in het feit dat het uitgaanspubliek liever naar Amsterdam trekt, is de veiligheid op de Koemarkt in het weekend. Elk weekend lees ik weer dat jongeren met elkaar op de vuist zijn gegaan en dat er vernielingen zijn aangericht rond de binnenstad. De sfeer op de Koemarkt is met regelmaat vijandig te noemen. Hoe komt dit? Waarom voel ik me veiliger op het Rembrandtplein in Amsterdam dan op de Koemarkt in Purmerend? Heeft dat met de instelling van Purmerenders te maken? 

Pas als Purmerend groot durft te denken en de veiligheid op de Koemarkt toeneemt, zal het uitgaanspubliek weer naar Purmerend trekken. Alleen als de ondernemers en de gemeente gezamenlijk oplossingen bedenken, kan Purmerend als stad echt wat bereiken. Tot die tijd moeten we het maar met Amsterdam doen.

Is uitgaan in Purmerend aantrekkelijk genoeg of kan het beter? Laat je reacties en suggesties achter op Dichtbij.nl.

Volg ons ook op Twitter, via: @Stadspartij

Geschreven door Meander | 28 mei 2011

Ooit heb ik onderricht gehad hoe het beste met buitenlandse zakenpartners om te gaan. De workaholicmentaliteit van de Japanners is me daarbij tot op de dag van vandaag bijgebleven. De tsunamiramp zal het land daarom in materieel opzicht wel weer snel overwonnen hebben, maar dit terzijde.

De grotere bedrijven in Japan bieden meestal een baan voor het leven aan hun werknemers. Japan wordt wel gezien als het land van de harde werkers, want ze werken van 's morgens vroeg tot 's avonds laat. Het woord karôshi, veelal in de westerse pers en literatuur geschreven als karoshi, is in Japan en Zuid-Korea een erkend fenomeen en betekent 'dood door overwerk'. De lange werkweken, korte vakanties en vaak hoge werkdruk kunnen leiden tot overlijden, door zaken als hartaanvallen, beroertes of andere aandoeningen.

Een belangrijk onderdeel, zo niet het belangrijkste, van de Japanse cultuur is het begrip 'eercultuur'. Moeten toegeven dat men iets niet weet wordt ook gezien als een soort gezichtsverlies en dus aantasting van de eer, evenals het moeten aanhoren dat men iets niet bij het rechte eind heeft, wordt als zodanig gezien. De Japanner zal ook een ander niet gauw gezichtsverlies laten lijden en dat is voornamelijk de oorzaak dat men geen negatieve opmerkingen zal maken of niet gauw 'nee' zal zeggen als men niet aan een verzoek kan voldoen. Men zal eigenlijk nooit keihard 'nee' zeggen. Als men een Japanner iets vraagt dat hij niet kan of niet wil, zal hij zeggen: ja, maar eehhhh......... misschien....... Met deze indirecte manier van communiceren lijdt eigenlijk niemand gezichtsverlies. Al is de noodzaak om zo indirect te converseren wel typisch Japans, valt het me op dat Nederlanders er ook steeds meer weg mee weten.

Ik geef toe, ik ben op het ‘nee’ zeggen door de Nederlanders in mijn omgeving  gaan letten. Vult u maar aan wat u zelf ziet: overvolle agenda’s’, drieste carrièreplannen en van tijd tot tijd een dreigende of echte burn-out, allemaal omdat het ‘ja’ hen in de mond bestorven ligt. Het geloof dat niets doen een halve misdaad is, koopkracht en economische groei heilig zijn, kortom een onvoorwaardelijke omarming van het consumptieparadijs veroorzaakt de ‘ja’-ziekte. De hele dag met de SmartPhone, Tablet of PC, vooral sociaal op een neurotische en dwangmatige wijze bezig moeten zijn, neemt een epidemische omvang aan. Uurtjes van mijmering en stil geluk die geestelijk rust veroorzaken verdwijnen zo uit onze cultuur. Van wat vroeger nog te onderscheiden was in links of rechts, marcheert nu iedereen op de maat van de CPB-, CBS- en rekenkamerrapporten.

Vroeger had je nog mensen die op staatskosten structureel uit hun neus zaten te eten. Staken kunstenaars hun gesubsidieerde tijd nog maar in het maken van vage, onbegrijpbare desnoods idiote plannen. Alle acteurs, muzikanten, schrijvers en overige creativelingen die zich stuk voor stuk links en progressief genoemd worden zijn hardwerkende loonslaven en vaak ook nog eens bureaucraten geworden. Allemaal lopen ze het vuur uit de sloffen om maar aan te tonen dat ze maatschappelijk nuttig en zichtbaar bezig zijn. Wie roept er nog ‘nee, tot hier toe en niet verder, ik doe niet meer mee?’

Ja, de oppositie in de Tweede Kamer wil nog wel eens een vingertje opsteken tegen het minderheidskabinet. Moreel vinden ze die rechtse club volstrekt verwerpelijk, maar nee, keihard ‘nee’ roepen, ho maar. Mijn buurman neemt de stelling in dat dit komt door de talloze verantwoordelijke functies die leden van oppositiepartijen landelijk innemen. Denk alleen al aan het grote aantal burgemeesters en wethouders van niet-regeringspartijen. Nee roepen en er met z’n allen de brui eraan geven strookt niet met wat ze maatschappelijke burgerplichten noemen en zou hen bovendien hun baantje en invloed kunnen kosten.

Ik kwam tot bovenstaande meanderende mijmering toen ik in de afgelopen raadsvergadering van VVD-wethouder Hans Krieger hoorde dat PvdA-wethouder Berent Daan een motie van Trots op Nederland over het bestuursakkoord niet zou steunen. Wethouder Daan legde zelf geen verklaring af en liet  ondertussen ook zijn goedkeurende handtekening staan onder de goedkeuring die het college aan het akkoord geeft. Dus het werd gissen wat hier nu aan de hand is.

Hijgerig hoorde ik Rob Sampimon (D66) direct reageren met woorden waarmee hij wethouder Daan dapperheid toewuifde en in een adem in het kamp tegen het Bestuursakkoord positioneerde. Maar dat heb ik wethouder Daan niet via de mond van wethouder Krieger horen zeggen. Praten kan Rob Sampimon wel, maar luisteren moet hij duidelijk waarneembaar nog leren. Wethouder Daan zit nog steeds in het college van B&W, onderschrijft nog steeds het collegestandpunt, dus is het eens met bijvoorbeeld de Stadspartij op dit punt. In een redactioneel stukje heeft de Stadspartij hier al op sublieme wijze de vinger op gelegd. De redacteur wees er daarbij al op dat de discussie binnenskamers van de PvdA nog wel zou volgen. Mijn buurman gist nu dat de ontspannen wijze waarmee wethouder Daan de materie benaderde en zijn eigen fractie kritiseerde, juist omdat de Stadspartij dit gedrag roemde de PvdA partijgelederen weer (bijna geheel) deed sluiten. Dat lijkt me sterk en een voorbeeld van het eenvoudige giswerk van de man in de straat.

Persoonlijk denk ik dat het niet ‘nee’ kunnen en durven zeggen wethouder Daan (foto) parten speelt. Hij kan geen ‘nee‘ zeggen tegen zijn collega-collegeleden; hij kan geen ‘nee’ zeggen tegen zijn eigen fractie en vond er een slim alternatief voor. Dus laat hij een ander ‘nee’ zeggen tegen een onschuldige motie van Trots op Nederland. Zo ingewikkeld moet het zijn, gis ik. Maar er is vast meer. Verder wil ik geen slapende honden wakker maken dus laat het hier maar bij.

Reageer op dit artikel

Volg ons ook op Twitter, via: @Stadspartij

Geschreven door Meander | 21 mei 2011

Aldus sprak in het najaar van 1989 Michail Gorbatsjov tot de geestelijk verkalkte communistische partijtop in de DDR, die veel te laat in beweging kwam en binnen een paar maanden van de kaart was geveegd. Het is een boodschap die ook de geestelijk evenzeer verstarde Nederlandse politiek zich ter harte zou moeten nemen.

Deze gedachte kwam bij mij op toen ik de discussie volgde tussen Geert Wilders en de rest van politiek Nederland over de steun aan Griekenland.
Des te arroganter en cabaretesker de PVV-voorman zich presenteert des te heviger zie je zijn ‘politieke tegenspelers’ op één hoop kruipen. Alleen Alexander Pechtold (D66) wil wel eens een grap terug uit de coulissen geven. Maar dat is toch meer de reactie van de sidekick die je te pas en onpas plotseling op ziet duiken. In de gratis dagkrant Sp!ts las ik vaak de columns van Hero Brinkman (PVV) en Harry van Bommel (SP). De SP probeert duidelijk zichtbaar te leren van die mediagenieke PVV-ers. Ook door uit de Tweede Kamer weg te lopen toen Wilders zei dat de PvdA Nederland “dertig jaar lang had laten volstromen met islamitisch stemvee”. De PvdA bleef opmerkelijk genoeg zitten.

PvdA-politica en oud-Tweede Kamerlid Mei Li Vos hekelde de PVV en riep die partij op om weg te blijven bij de dodenherdenking op de Dam. In het verkiezingsprogramma van de PVV staat namelijk dat op 4 mei de “slachtoffers van het (nationaal-) socialisme" worden herdacht. Dat staat er al een tijdje en ik had er behoudens Rob Riemen in zijn boekje: ‘De eeuwige terugkeer van het fascisme’, niet eerder iemand op deze schandelijke provocatie horen reageren. Misschien was Mei  Li Vos nu pas aan het lezen van dit boekje toegekomen. Aannemelijker lijkt het me dat iemand anders haar erop attent heeft gemaakt en de mogelijkheid opperde om zich ermee te profileren, maar dit terzijde.

Het boekje van Rob Riemen (foto) zou overigens verplicht kost moeten zijn op de middelbare scholen. In het boekje wordt op welhaast wetenschappelijke wijze aangetoond dat het fascisme een logisch gevolg is van een nihilistische massamaatschappij waar wij allen verantwoordelijke voor zijn. Het geeft, tenzij er daadkrachtige interventies plaatsvinden, in die zin weinig hoop op een andere maatschappelijke ontwikkeling.

En hier kom ik terug in hetgeen ik wil vertellen. Overal in den lande kom ik wel mensen tegen die de naam Wilders voor in de mond hebben. En zelfs verstokte tegenstanders weten wel dingen te noemen waarin hij volgens hen: ‘toch gelijk heeft?’ Nimmer ben ik thans ook zoveel mensen tegengekomen die hem gelijk geven wat zijn Griekenland standpunt betreft. Een peiling van Maurice de Hond geeft aan dat 72% de kritiek van SP en PVV onderschrijft en nog eens 58% is het eens met de PVV dat de steun niet moet worden gegeven. Geert Wilders heeft premier Rutte gedreigd met een breuk in de politieke samenwerking als steunoperaties zoals momenteel aan Griekenland, voor rekening komen van de belastingbetaler. Emile Roemer sprak zijn zorg uit over extra financiële hulp aan Griekenland. Waar Wilders met een breuk dreigt, spreekt Roemer (typisch SP) in zorgtermen.

Steeds weer vraag ik me af als andere partijen nu eens publiekelijk net zo gek gaan doen als de PVV en zijn woordvoerders. Zou de lol er dan niet snel af zijn? De PVV presenteert zich namelijk in het openbaar als de politieke onderbuiken-lolbroek, maar strategisch stemmend weet de partij er toch steeds weer voor te zorgen dat het kabinet zijn zin krijgt. Met andere woorden, als het op de stemmen van de PVV aankomt, dan is de partij loyaal aan Rutte c.s.

Als de oppositiepartijen met de SP voorop nu ook eens zouden bewegen en front zouden maken tegen de steun aan Griekenland, wat zou de PVV dan doen als het op stemmen aankomt? En in welke gevallen nog meer? Vastgeroeste gebruiken en dogma’s doorbrekende intelligentie zie ik als het wapen tegen een volgens Rob Riemen zichzelf vergiftigende samenleving. Welke partij beseft dat deze vrij van denken in linkse en rechtse hobby’s moet gaan bewegen en daar niet te laat mee moet komen?

Reageer op dit artikel

Volg ons ook op Twitter, via: @Stadspartij

Geschreven door Meander | 14 mei 2011

Ha, oud nieuws wordt ineens weer nieuw leven ingeblazen. Net als oud brood opgepiept zal ik maar zeggen. Ik doel hier natuurlijk op de plaatsing van de Mart Stambank aan de achterzijde van het stadhuis. Nog voor Stadspartij wethouder Roald Helm was aangetreden erfde hij de plaatsing van dit bankje van de toenmalige verantwoordelijke wethouder Mona Keijzer. Ik heb zo het donkerbruin vermoeden dat de heer Helm direct doorhad dat dit geen eenvoudig overnameklusje zou worden.

Toen hij als wethouder de uitvoering van de plaatsing van het bankje ter hand nam bleek de buurt tegen. Dit uit angst dat het een jongeren hangplek zou worden. Uiteraard bemoeiden zich al snel een aantal politieke partijen met dit onderwerp. Aangesproken door de buurtbewoners die zich door de plaatsing van het bankje ernstig bedreigd voelden in hun leefbaarheid. Ook werden raadsleden ineens gewaar dat dit bankje wel € 27.000,- euro ging kosten. Het duurde even maar toen werd duidelijk dat het bankje al bestond zodat besparen op de bouwkosten niet meer mogelijk was. Bovendien betrof het de replica van een historisch cultureel kunstwerk en daar heeft Purmerend niet zo veel van. In het najaar van 2010 werd een andere plek gevonden, aan de achterzijde van het stadhuis. Maar het duurde nog tot de lente van 2011 voordat de bank werd geplaatst. Ruim een jaar dus nadat Wethouder Helm het bestaan van het bankje gewaar werd!

Op de één of andere manier is er bij de media net komkommertijd ontstaan en daardoor komt het bankje weer in het nieuws. Nu worden de kosten van het monumentale bankje, bijna  € 30.000,-, op stemmingmakende wijze opnieuw in het nieuws gebracht. Op zodanige wijze dat vele burgers de indruk krijgen dat het iets nieuws betreft. De enorme uitgave voor het replica bankje worden als geldverspilling in deze tijden van:  ‘bezuinigen, bezuinigen tot je erbij neervalt’ gehekeld. Nergens wordt de historie van de plaatsing van deze kopie van de Mart Stambank in zijn historische context geplaatst. Op het vrije digitale kanaal ‘Dumpen Maar’ wordt pijnlijk duidelijk gemaakt hoe simpel het is om een integer initiatief voor een cultureel historisch kunstwerk, op bijna criminaliseerde wijze aan de kaak te stellen. Schokkend is ook de  wijze waarop de gemeente zelf al voorlichtend de ellende alleen maar verder over zich heentrekt. Ik vrees dat wethouder Helm voorlopig alle lust vergaat als iemand bij hem komt met een initiatief om Purmerend met kunstwerk te verfraaien en te verblijden.

Ook zag ik in de categorie oud nieuws is nieuw nieuws in de laatste raadsvergadering hoe de CDA fractie nog eens verhaal haalde bij wethouder Daan over de openstelling van vijf supermarkten op zondag. Het CDA ziet dit als een aanval op de zondagsrust en vindt dat de besluitneming hierover enige weken terug toch wel erg slordig plaatsvond. Wat dat laatste betreft heeft het CDA gelijk, de CDA fractie kwam er alleen een beetje laat achter. Wethouder Berent Daan kwam er wellicht daarom met een openbare boetedoening vanaf. Alles blijft ondertussen ook zoals het is! Onlangs was ik in het zuidelijk deel van Limburg voor een uitgebreid werkbezoek. Ik zou het weekend daar ook blijven en bereidde mij al voor op een goddelijke rustdag op zondag. Kortom hoe zou ik die dag de verveling te lijf gaan.

In het nog zeer katholieke Limburgse land bleek dit tot mijn niet geringe verbazing geen enkel punt. Alle winkels van betekenis waren op zondag open. Alle supermarkten op zondag vaak tot wel 20.00 uur. Laat de echte CDA dus maar opstaan. Is dat die in Limburg, die heel zuiver liberaal katholiek de winkeldeuren op zondag wijd openzet of is het de zuiver Calvinistische tak, die bij ons zich met hand en tand tegen een liberalere winkelopenstelling verzet?

 Terug in Purmerend stuitte ik op de jaarlijkse files door de kermis die met onnaspeurlijk bestuurlijk vernuft op een belangrijke doorgaande weg is gesitueerd. Vele Purmerenders denken dat deze kermis voor de stad veel geld in het laadje brengt. Niets is minder waar. Alle verkeersmaatregelen zorgen juist voor een verlies, maar dit terzijde. Tanken bij mijn favoriete pomp op de Wagenweg bleek, van één kant aanrijdend onmogelijk gemaakt en van de andere kant ondoenlijk door de verkeerschaos. Misschien trof ik het op dat moment slecht. Voorlopig zullen Zuidewind, Deen, Leen Bakker, Kwantum ja zelfs Piet Kerkhof het echter zonder mij moeten doen. En daarna? Daarna gaan de rest van de doorgaande wegen op de schop. U bent gewaarschuwd of bent u dat pas net als ik als je verbaasd vaststaat en je afvraagt aan wie heb ik dat te danken? Ben ik nu zo stom of….?

Reageer op dit artikel

Volg ons ook op Twitter, via: @Stadspartij

Geschreven door Meander | 07 mei 2011

Er valt veel geld te verdienen aan de golf van aangekondigde bezuinigingen. Maar dan wel door ambtelijke of ingehuurde beleidmakers die het nieuwe neoliberalisme in uitvoering hebben. Zijn ze in vaste dienst, dan kan ik u uit betrouwbare bron zelfs informeren over het bestaan van bonussystemen in ambtelijk organisaties. Ambtenaren die goed tot uitstekend functioneren krijgen een forse bonus aan het eind van het jaar. Tweederde van die ambtenaren is druk doende een derde weg te saneren, lees ik in de krant.

Ooit heeft de goeroe van de prestatiebeloning professor Henk Thierry mij en andere studenten toegefluisterd dat uit onderzoek bleek dat prestatiebeloning veelal als verkapte salarisverhoging uiteindelijk aan alle kandidaten wordt uitbetaald. Het systeem deed dan alleen nog dienst als alibi voor de loonsverhoging. Hij somberde daarover. Alle interim-adviseurs die worden ingehuurd om bezuinigingsklappen te verzinnen en uit te delen, hanteren zo een eigen uurtarief waarin de bonussen al zijn verwerkt. Een tarief van 280 euro per uur exclusief bureaukosten van pak ‘m beet 6% zijn geen uitzondering meer. Er wordt veel geld verdiend aan de sloop van de verzorgingsstaat.

Al deze nieuw vermogende lieden hebben geen echte boodschap meer aan de collectieve goederen. Zo wekt het bij mij dan ook geen verwondering hoe de ingrepen op zorg, kunst en cultuur, openbare orde en veiligheid ontstaan. Het zijn momenteel makkelijke prooien om declarabele uren op te kunnen maken. Handige lobbyisten met kennis en ervaring van massapsychologie, profiteren mee en bespelen ondertussen de volkse horde. Meestal worden de volgers van de afbraak het beste geronseld door te waarschuwen dat ander beleid ten koste gaat van de eigen portemonnee. In de Scandinavische landen gaat dit anders, maar dit terzijde.

Pas als iemand zelf tegen de gevolgen van deze kaalslag aanloopt begint er iets te dagen. Maar vreemd genoeg krijgen dan niet de veroorzakers maar de tegenstanders van deze kaalslag de schuld. Kort geleden was ik getuige van een gesprek tussen mijn vrouw en een kennis. De moeder van de kennis was net in een verzorgingstehuis overleden. Een droef gesprek dus, dat plotseling van toon veranderde. De kennis spuugde ineens haar gal over het feit dat ze had ontdekt dat er maar één verpleegkundige op ca. 280 bewoners van het verzorgingstehuis aanwezig was. Datzelfde gold voor de beschikbaarheid van een arts. Ik weet dat deze kennissen hartstochtelijk aanhangers zijn van het neoliberalisme. Van de coalitie dus die in Nederland thans de kaalslag op de collectieve voorziening c.q. de afbraak van de verzorgingsstaat regisseert. Dus het verbaasde me niet eens meer dat een aanloop werd genomen om de oude socialisten (links hobbyisten) de schuld te geven. Het gezegde: de kwaden worden beloond en de goeden bestraft heb ik nog niet eerder zo toegepast gezien.

Mijn vrouw zag de vlekken in mijn nek opkomen en vreesde een subtiele terechtwijzing van mij. Gelukkig vond het gesprek plaats bij onze voordeur. Snel stuurde ze me naar de keuken om het gas onder de pannen te managen. Dat gaf mij net genoeg tijd om tot rust te komen en te concluderen dat een dergelijke sneer van mij nu op dit droeve moment volstrekt onzinnig en volkomen ongepast zou zijn.

De gemeente Purmerend zegt dat het commercieel gebruik van garages, schuren en bergingen door TNT Post in strijd is met het bestemmingsplan. De gemeente wil dat TNT daarmee stopt. De zaak schijnt zelfs de Purmerendse politici te beroeren. Die ontdekken tante Pos plotseling als voormalige publiekslieveling. Maar het bekoelen van de kwaliteitsrelatie tussen tante Pos en de burgers is natuurlijk ‘eigen schuld, dikke bult-politiek’. De postbezorging wordt geliberaliseerd, dus ook voor concurrentie vrijgelaten. De kwaliteit van de postbezorging wordt met toestemming van de democratische meerderheid daarbij losgelaten voor de concurrenten. TNT moet dus om te overleven ook omlaag in kwaliteit. Merkwaardig is het dat wat men ‘stilzwijgend’ normale zaak vindt voor de bezorging van reclameblaadjes en kranten, en de concurrenten van TNT, men plotseling TNT wil ontzeggen.
Iets dergelijks zie je ook in de openbaar vervoersector. Maar dat wordt een volgend hoofdpijndossier voor burgers.

Deze gebeurtenissen bleven in mijn hoofd zitten en zo bedacht ik dat er eigenlijk van oppositionele zijde, of wat daarvoor nog doorgaat, geen enkel steekhoudend alternatief voor de afbraak van collectieve zaken wordt geboden. Dichtbij huis -Purmerend dus- wordt een verdere zware bezuiniging op kunst en cultuur van 1,2 miljoen euro en op de zorgvoorzieningen voorbereid. Allemaal omdat de overgrote meerderheid van de politieke partijen de lasten voor de burgers in Nederland en Purmerend niet wil laten stijgen en daardoor andere keuzes niet als reëel beschouwen. De PvdA pruttelt er wel wat tegen, maar pakt niet door. De SP in Nederland en Purmerend kan ik, op Arjen Riecker na, al een tijdje niet meer volgen. GroenLinks maakt zich ontzettend boos over het ambitieloze milieubeleidsplan, maar een serieus alternatief (gefinancierd door een dan onvermijdelijke lastenverzwaring) wordt niet geboden. Zo zag ik bij de behandeling van het milieubeleidsplan geen enkel steekhoudend voorstel van die partij. Wel een hoop woorden met holle kritiek. Evenmin werd een lastenverzwaring (al zou het maar symbolisch zijn) voorgesteld om de lat hoger te leggen.

D66 verzamelt bij de demokraam verbeterpunten van voorbijgangers en toont zich blij met de reacties. Ik vind de reacties bedroevend. Op een enkel punt na gaan die reacties volledig voorbij aan de essentiële problemen in de samenleving en dus ook in Purmerend. Wel goed dat D66 die oppervlakkige meningen van het volk zo duidelijk in beeld heeft gebracht. Mijn eigen Stadspartij spant zich ondertussen in om de Purmerenders tot meer nadenken, meedoen en beleving te krijgen en laveert in coalitieverband tussen de partijen. Althans zo zie ik dat.

Het wachten is het op het opsteken van de wind, een andere wind, onder het volk. Een goed teken is het dat de FNV-bondsbestuurders de onteigening van de pensioenen van de hand wijzen. Dit tegen het FNV-hoofdbestuur in. Ik zou er haast mijn lidmaatschap weer voor hernieuwen. In de 90-er jaren manipuleerde het hoofdbestuur het leeghalen van de pensioenreserves door de werkgevers inclusief de staat. Dat lukt ze nu gelukkig niet meer. Ik hoor en zie de claqueurs van de voorstanders van de pensioenonteigening direct front maken. De FNV-bondsbestuurders worden al van radicalisme, zelfs Stalinisme en leeghalen van de zakken van de jongeren beschuldigd. AOW- en pensioenproblematiek zijn financieel gezien gescheiden zaken, maar worden gemakshalve door elkaar gehaald en op één hoop gegooid. Ik kan het niet waarmaken maar ik denk dat er een lobby van particuliere verzekeraars, misschien zelfs banken, achter zit die buit ruikt en volksmennerij niet schuwt. Het virus van het neoliberalisme is overal tegelijk aan het toeslaan lijkt het wel.

Alleen de oude socialist Marcel van Dam (foto) houdt het hoofd koel en weet nog dat juist ons pensioenstelsel een spaarpot is die het toppunt is van spaarzaamheid, collectivisme en solidariteit. Henk Spaan had vroeger een column op de tv waarin steevast zijn laatste regel was: ‘kunnen deze vuilniszakken ook weg?!’