| 18 mei 2013
Donderdagavond heb ik weer eens naar een TV verslag van een commissievergadering gekeken. Het is een interessante tijd aan het worden vanwege de naderende gemeenteraadsverkiezingen. Dan wil er nog wel eens een woordvoerder uit de bocht vliegen. Met opzet of uit enthousiasme tegenstrevers met te kernachtige bewoordingen bekogelen kan dan zomaar gebeuren. Kleurrijke vergaderingen zijn daarvan het gevolg.
De raadscommissie Stedelijke Ontwikkeling en Beheer was deze avond aan de beurt.Volgens het programmaboekje zou de commissie SOB een groot aantal punten moeten behandelen, beperkt door 20 minuten spreektijd per fractie. Later bleek dat dit over twee avonden zal worden gespreid, die 20 minuten regel geldt overigens voor de beide avonden. Woensdag 22 mei is het tweede deel van deze merkwaardige vergadering. Opmerkelijk vond ik het dat geen van de fracties bezwaar maakte tegen de ongecontroleerde manier waarop een lading aan behandelpunten op de SOB agenda zijn gezet. Veel van die punten hebben te maken met het veranderen van een bestemmingsplan. Je zou toch denken dat juist dergelijke punten zich goed over een langere periode laten plannen.
Zelf regel ik ook wel eens voor vergaderingen een overweldigende hoeveelheid agendapunten, maar dat heeft dan een doel. Ik zorg er daarmee voor dat er weinig tijd voor alle punten overblijft en verstop dan allerlei heikele beslispunten in de stukken. Ik reken er dan op dat door tijdnood en de onvoorstelbare hoeveelheid leeswerk er niet zo goed wordt opgelet. Een in kringen van doorgewinterde en ervaren vergadertijgers bekende truc.
Bij zo’n gezelschap werkt het dan ook dikwijls averechts en wordt er juist heel nauwgezet in de stukken gekeken. Voor een dergelijk gezelschap doe je het dus juist zo niet. Maar dit terzijde.
In Purmerend komen dit soort trucjes uiteraard niet voor ook niet als er geen ervaren vergadertijgers aan tafel zitten. Maar een rare agenda van SOB, dat is het wel.
Ook was er een vreemde behandelwijze van een vestiging voor een zaak in dierenvoeding en aanverwanten. Jumper de diersuper wil zich vestigen op bedrijventerrein De Koog.
Een emotievol betoog van lokale dierenwinkels op wijkwinkelcentra moest de raadsleden van gedachten laten veranderen. Deze concurrent moet niet worden toegestaan vinden de eigenaren van de huidige dierenwinkels. Ze vrezen er niet tegenop te kunnen en eraan onderdoor te gaan. Ze hebben nu al een inzakkende omzet zo liet de inspreker weten.
Veel raadsleden toonden zich geraakt en geroerd door de inspreker en lieten weten dat het ze waard is daarvoor een nog te veranderen bestemmingsplan meteen weer te veranderen.
Een uitstekend betoog van D66 woordvoerder Edwin Voorbij mocht niet baten. Hij schetste de snel veranderende kopersmarkt. Op den duur blijven in zijn visie bulkzaken inclusief internetwinkels overeind en kleine gespecialiseerde en klantgerichte en kwaliteitsvolle winkels. Dat proces is onvermijdelijk en gaat snel. Op deze ontwikkeling moeten ondernemers en ook de gemeente zich gaan instellen.
Bert Meulenberg van de Stadspartij liet weten dat de Purmerendse consumenten niet inspraken en dat daardoor degenen die om gemak en/of kostprijs juist naar diersuper Jumper zouden gaan niet worden gehoord. De consument zoekt ondertussen ook nog eens zijn eigen weg. De VVD liet gewoon weten dat vrij ondernemerschap niet moet worden betutteld.
Toch ziet het er naar uit dat een meerderheid van de raadsleden de komst van Jumper op een bedrijventerrein wil beletten. Aangekondigd werd een verandervoorstel op een nieuw nog vast te stellen bestemmingsplan. Een schattig gebaar van deze raadsleden naar de insprekende winkeliers, maar meer ook niet.
Dat daarna het behandelen van het bestemmingsplan bedrijventerreinen sterk gekleurd werd door het agendapunt over de wel dan niet komst van diersuper Jumper was gefundenes Freshen voor velen zo merkte ik.
Toch zat er een addertje onder het gras. De woordvoerder van de Stadspartij liet plotseling weten dat het college naar zijn telling vier wijzigingbevoegdheden voor zichzelf in het beslisstuk had verwerkt. Verwonderde blikken van collega commissieleden waren onmiskenbaar te zien.
Het college vergeet de raad daar ordentelijk op te wijzen en over te laten beslissen hetgeen wel moet. Dat verwonderde de woordvoerder van de Stadspartij.
Zo begreep ik bijvoorbeeld ook dat er verleden week een voorstel in de commissie Samenleving was om Cultuurhuis Wherelant in De Koog te vestigen. De discussie stokte erover vanwege allerlei open eindjes, dat hoorde ik later weer uit betrouwbare bron. De uitzending zag ik helaas niet.
Echter pas als de raad het nieuwe bestemmingsplan bedrijventerreinen (wel niet met Jumper) inclusief de daarin verwerkte wijzigingsbevoegdheden binnenkort aanneemt dan wordt de komst van Cultuurhuis Wherelant mogelijk. Dat alles lijkt me nog een ingrijpende behandeling noodzakelijk te maken, maar misschien ben ik te serieus.
Doordat een commissielid zijn vraagtekens bij dit gebeuren zette wordt hopelijk alsnog gedegen en aantoonbaar naar de haalbaarheid van de wijzigingsbevoegdheden gekeken.
Als er enige verwarring, onwetendheid en gebrek aan afstemming was over het ontstellend aantal agendapunten en andere commissies, dan zat die deze avond duidelijk aan de kant van het college.
Woensdag 22 mei zit ik weer aan de buis gekluisterd. De laatste maanden voor de volgende gemeenteraadsverkiezingen zijn ingegaan. Dat was aan alles te merken. De gang van zaken wordt onvoorspelbaar. Maar wel interessant.
| 11 mei 2013
Zo, ik ben weer thuis. Buurman wordt hartelijk bedankt voor het waarnemen van de schrijverij.
De eerst vraag van buurman toen hij me zag was of ik hem wilde helpen met zijn goedkope maar kwalitatief hoogstaande bouwproject. In zijn column van de vorige week deed hij het idee erover het licht zien.
Een interessant verhaal, zeker levensvatbaar, maar de Purmerendse sores en mores kennende niet eenvoudig in praktijk te brengen. Gelukkig ken ik een vriendje van vroeger die toch niet veel te doen had, daarheen verwees ik hem. Buurman vond het jammer dat ik niet meedeed, maar na een bezoek aan vriendje liet hij me weten bijzonder tevreden te zijn.
Ben benieuwd of het bouwproject geschoeid op Duitse leest in Purmerend, op de Kop van West van de grond gaat komen.
Mijn vrienden in Den Haag zijn tevreden met mijn strategische en slimme bouwwerkje om hun bedrijf weer levensvatbaar te maken. Ze kunnen het verder zelf wel hebben ze me laten weten tijdens een copieus diner, dat tevens een afscheidsbijeenkomst was. Een forse bonus bovenop mijn meer dan vorstelijke vergoeding zorgde ervoor dat ik zingend naar huis reed. Geoefend had ik op het Koningslied van John Ewbank dat ik toch al voor de zekerheid uit het hoofd had geleerd. Niet in het openbaar uiteindelijk door ons gebruikt maar voor nu in de auto en onbespied een individuele sensatie.
De remedie was eenvoudig. Nadat ik intern alle neuzen van de managers weer één kant op had, liet ik instructies achter voor het verdere spel.
Naar buiten toe doen ze nu net alsof er spanningen zijn, vooral over ditjes en datjes. Dat leidt af. Buiten beeld houden zij natuurlijk de economische hervormingen en de verandering van de factor arbeid in hun zaak. Dat ze ondertussen ook de hand hebben weten te leggen op de pensioenpot van het bedrijf blijft helemaal onbekend. Zeker omdat ook de plaatselijke vakorganisaties zo druk zijn met zichzelf. Ook daar wordt intern alles anders georganiseerd en zijn er nu zelfs twee voorzitters met elkaar in competitie om de enige echte voorzitter te mogen zijn. Daar hebben we voorlopig geen last van. Maar dit terzijde.
Het hoofdkantoor van het vriendenbedrijf in Den Haag trekt zich steeds meer terug op export zaken en het maken van geld met geld. Ook dat is onderdeel van mijn advies.
Om het grote kapitaal te verkrijgen zijn steeds minder de andere productiefactoren: grondstoffen, arbeid en ondernemerschap nodig. Geld met geld maken net zoals men deed voor de tweede wereldoorlog.
De vooral financiële transitieproblemen die dat geeft worden op de filialen in de rest van het land afgewenteld. Ook daar in de rest van het land vindt zo een culturele en structurele verandering plaats. De softe niet echt bestuurlijke managers weten er geen raad mee. De diehards zetten de situatie gewoon naar hun hand en weten de lasten handig door te schuiven naar hun afnemers. Concurrentie is er niet dus het gaat gewoon om wie met de handigste verkooppraatjes weet te scoren en te overleven.
Ik kan er verder in dit stadium niet veel meer over kwijt dan dat er een grote campagne om de mensen optimistischer te maken over de toekomst binnenkort zal worden gelanceerd. Hart van de campagne is dat de mensen zal worden voorgehouden dat veel Nederlanders niet echt vinden dat het ze slecht gaat. Echter dat ze wel vinden dat Nederland verder maar een soepzooitje is. Breed zullen de positieve kanten van Nederland en de economie daarom in een campagne worden uitgemeten. Als het ons lukt om dit geloof bij de mensen post te laten vatten dan gaat het meteen beter.
Dat is andere koek dan in de media de mensen aansporen om geld te laten rollen zoals premier Rutte onlangs deed.
Als de grote media bedrijven ook achter het positivisme gaan staan, en daar lijkt het op, dan is succes zeker verzekerd.
Ik sluit niet uit dat ik er al adviserend, schrijvend en spreekbeurten gevend extra aan ga verdienen. Tja zo kan het verkeren. Het zal duidelijk zijn dat ik alleen daarom al geen tijd kan verspillen aan buurman zijn locale bijdrage aan de verbetering van de stemming onder ons en zijn eigen economie. Maar ik denk daar heel positief over laat dat duidelijk zijn.
| 04 mei 2013
Meander is slechts af en toe thuis. Mevrouw Meander is moe maar voldaan wel definitief uit het Haagse teruggekeerd. Ze heeft de lokale Haagse economie –de middenstand- een aardige opkikker gegeven. Het extra geld dat Meander voor zijn bemoeienis krijgt voor het vriendenbedrijf, waarin Meander thans achter de schermen structurele ingrepen doet, was er goed voor.
Slechts een paar dagen was Meander even in de buurt. Hij is gesignaleerd in de omgeving van Nieuwe Kerk en Paleis op de Dam. Het schijnt dat er een conferentie was van het noodlijdende vriendenbedrijf in die contreien. De CEO is gewisseld las ik in de krant. Maar wat doet het er eigenlijk toe. Hij heeft mij als goede buur gevraagd om de column nog maar een keertje van een opwekkend verhaal te voorzien.
Net op tijd kan ik de lezer dus gewag maken van een nieuwe loterijvorm in onze regio. Het gaat nu om een uiterst schaars wordend goed, vastgoed om precies te zijn.
Voor woningzoekenden met weinig inschrijf- of woonduur duurt het vaak lang voordat ze in aanmerking komen voor een sociale huurwoning. Terwijl ze misschien wel dringend behoefte hebben aan woonruimte.
Iedereen die reageert op een lotingwoning, maakt evenveel kans op de woning: inschrijfduur, woonduur of voorrangsregels spelen geen rol.
Door het verloten van woningen via WoningNet krijgen ook starters en doorstromers met een korte woonduur een kans op de woningmarkt.
Het loten voor woningen is onderdeel van het Convenant Woonruimteverdeling 2013. Daarin staan de afspraken tussen gemeenten en corporaties in de stadsregio Amsterdam. Afgesproken is de komende twee jaar ongeveer 15% van het beschikbare aanbod sociale huurwoningen via loting aan te bieden. In kleinere gemeenten komen jaarlijks weinig woningen vrij, waardoor het aantal lotingwoningen daar klein zal zijn. De toewijzing van de overige woningen in de stadsregio blijft hetzelfde: op basis van inschrijf- of woonduur en eventuele voorrangsregels.
Wie even nadenkt over wat nu als een oplossing voor woningzoekenden wordt aangeboden, komt tot de conclusie dat het lulkoek is. Een kind weet dat de kans om een lot in een loterij te laten winnen hetzelfde is als het zoeken naar een naald in een hooiberg. Een cosmetische ingreep is het dus om enkelen gelukkig te maken en anderen langer in de rij voor een woning te laten wachten. Blij maken met een dooie mus. Nu alleen de jackpot nog.
Beter was het geweest om alle woningen via loting aan te gaan bieden dan waren de kansen weer gelijk en weet iedereen die op een sociale huurwoning is aangewezen dat hij momenteel op het toeval is aangewezen om snel een huurwoning te kunnen krijgen.
Ik loop met veel betere ideeën rond. Bij mijn laatste bezoek aan de Oosterburen heb ik interessante bouwmethoden gezien die snel en op een lego achtige manier fraaie woningen kunnen realiseren. Vaak voor tweederde van de prijs van wat woningen nu kosten. Bouwen met Duitse aannemers is nu al in, vooral in oosten van ons land. Het is goedkoop en de Duitse gründlichkeit krijg je er gratis bij.
Goede en fraai ogende woningen kunnen voor maximaal de prijs van nu voor een sociale koopwoning neergezet.
Ik denk daarbij aan het bouwprojekt Kop van West. Dat kent een groot potentieel bouwperceel waar de gemeente faciliterend wil optreden en eigen individuele of groepsbouwprojecten wil toestaan. Bravo Purmerend, zo is Purmerend in de beginjaren zelf ook van dorp naar slaapstad getransformeerd. Je kunt het nog zien aan wijken zoals Overwhere en Wheermolen. Die in de zestiger en zeventiger jaren van de vorige eeuw werden gerealiseerd. Bij de wijk De Gors nam de gemeente het weer over hetgeen een wijk met veel tierelantijnen opleverde. Maar dit terzijde, zou Meander schrijven.
Uitstekend geschikt is de locatie Kop van West dus voor deze Duitse bouwwijze en de terugkeer van de faciliterende rol voor de gemeente.
Uiteraard wil ik dit juist doen met een Nederlandse aannemer, dus zonder taalproblemen en resulterend in Duitse bouwkwaliteit.
De diverse contacten heb ik inmiddels gelegd, nu de grond nog. Ik speel met de gedachte om me te richten op de Kop van West, maar ik weet niet of Purmerend hier wel aan toe is. Bovendien of ik er wel aan toe ben zoiets hier of daar te gaan ontwikkelen met bewonersgroepen.
Die groepen zijn zo gevonden. De collectieven die zijn gevormd voor allerlei vormen van duurzame energie lijken met potentiële participanten. Maar dat hele zooitje managen? Daarvoor heb ik toch meer het intellect van Meander voor nodig, zeker bij het opstarten.
Ik zal maar eens bij buurvrouw mijn licht gaan opsteken wanneer hij weer terug komt. Als Meander hoort dat ik geregeld bij zijn vrouw te rade ga, dan helpt dat misschien extra dat hij zijn vriendendienst in het Haagse afrondt.
| 27 april 2013
Het wordt een druk weekje. En dan heb ik het niet over het volksfeest op 30 april in Nederland. Nee, die dag is namelijk uitstekend geschikt om inkopen te doen in Duitsland. Nederlanders zijn dan van de snelweg af en feest aan het vieren in steden en dorpen en vrije jongens zoals mijn vrienden en ik zoeven dan over de snelwegen even naar Duitsland en terug.
Meander heeft in zijn column, naar ik aanneem, al eens geklikt dat ik aan het hoofd sta van een soort smokkelgroepje. Wij noemen het zelf de: Burger Inkoop Organisatie (BIO). Op bestelling slepen wij goedkopere zaken uit Duitsland naar Nederland. Over het algemeen zijn het burgers die uitgewerkt zijn of geen werk meer hebben en zin hebben in een verzetje die zich hiervoor inzetten.
België hebben we ooit overwogen als inkoopland maar de prijsverschillen zijn daar te klein en de wegen van en naar hopeloos.
Het vervoer begon met gewone auto’s, spullen in de kofferbak en hup terug naar Nederland. En dan maar lachen om het gemak waarmee je al snel een fors bedrag, tientallen tot honderden euro’s, bespaart.
Het begon ook uit balorigheid over de snel stijgende prijzen van levensmiddelen in Nederland. Prijsstijgingen vaak aangestoken door de Nederlandse regering. Denk aan de recent BTW verhoging en aan de extra heffingen op tabak en alcoholische dranken.
Inmiddels hebben of lenen of huren we bestelwagens, soms verlengde bestelwagens afhankelijk van wat we moeten hebben, vaak kleinere, slimme en snelle bestelbusjes. Regelmatig is er een enkeling die meerijdt en in Duitsland een auto koopt, die hij vervolgens volstopt met goederen. In Nederland terug verkoopt hij vervolgens ook de auto door.
De favoriete inkoopsteden zijn: Meppen, soms Cloppenburg maar vaker Gronau.
De verkopers in Duitsland waarderen ons inmiddels als trouwe consumenteninkopers en geven ons vaak nog eens extra kortingen die wel tot 20 á 30 procent kunnen oplopen.
Voor komende dinsdag staan er nog al wat witgoed en elektronica artikelen op onze bestellijst. Van wasmachine tot laptops tot complete thuisbioscopen. Maar ook van sigaretten, dranken en huisdierenvoeders. Ook ben ik benieuwd wie op basis van mijn advies een hypotheek in Duitsland heeft afgesproken. Dat levert mij immers provisie op.
Het valt ons de laatste weken wel op dat des te dichter je bij Duitsland komt des te kaler het landschap wat tankstations en winkels betreft wordt. Uit enige literatuurstudie blijkt dat hoe dichter men bij de grens woont de Duitse zaken de Nederlandse tankstationhouders en winkeliers volledig uit de markt prijzen en tot faillissement drijven. De getroffen ondernemers worden ontzettend in de steek gelaten door de Nederlandse overheid, althans zo is in de kranten te lezen.
Meander probeert wel eens een beroep te doen op mijn morele geweten. Belastingontwijken dat doe je toch niet! Maar sinds ik hem ervan heb overtuigd dat de BIO geen enkele wet overtreedt en illustere voorbeeldfiguren heeft legt hij zich er morrend bij neer. Ergens klopt het niet zegt hij dan altijd, dat wel. Gelukkig laat hij zich graag een doosje wijn van mij toestoppen, zo'n fatsoensrakker is het nu ook weer niet.
De voorbeelden dat het kan, mag en vooral door kapitaalkrachtigen op advies van gerenommeerde adviesbureaus wordt toegepast zijn er legio.
We hebben net de Cyprus constructie aan het licht zien komen. Russen zouden er met hun weggezette geld vooral de dupe van zijn geworden, maar ik geef u op een briefje dat er ook veel rijken uit het westen zijn die schade hebben geleden.
Zelfs mediatycoon Derk Sauer, ooit redacteur van de VVDM krant Twintig en lang afgeschilderd als Maoïst, vertelde in zijn column in Het Parool en voor de TV hoe hij zijn Russische firma’s een tijd lang van de Cyprus constructie gebruik liet maken. Ooit werkte ik met Derk samen en ben toen groot respect voor hem gaan koesteren. Zo brutaal en doortastend als hij zie je ze niet vaak meer. Van revolutionair tot kapitalist. Ik wou dat ik het zo gemaakt had. Maar dit terzijde, zo zou Meander geschreven hebben.
Grote Nederlandse multinationals maken massaal gebruik van brievenbusfirma's in buitenlandse belastingparadijzen. Ze hebben in totaal 237 dochterbedrijven gevestigd in één van de negen belastingvrije landen. Shell (koninklijk) en ABN Amro (staatsbedrijf) hebben de meeste postbusfirma's.
Nog niet zo lang gelden bereikte ons het bericht dat prinses Christina via een brievenbusconstructie op Guernsy belasting in Nederland ontwijkt. Nergens heb ik nog gelezen dat aan die constructie inmiddels een einde is gemaakt. Sterker nog CDA politici lieten al eens weten dat de prinses niets kwalijk te nemen is.
Kort geleden moest Staatssecretaris Frans Weekers van Financiën prinses Margriet en haar echtgenoot Pieter van Vollenhoven verdedigen. Hij stelde dat als leden van het Koninklijk Huis constructies hanteren om belasting te ontwijken, dat een 'private afweging' is. Tegen belastingontduiking wordt streng opgetreden, maar zolang iets niet wettelijk verboden is, mag er gebruik van gemaakt worden. Hij reageerde op een bericht dat prinses Margriet en haar echtgenoot Pieter van Vollenhoven al jaren een fiscale constructie gebruiken om de erfbelasting voor hun kinderen en kleinkinderen omlaag te brengen. Dat gebeurt door een groot deel van hun vermogen in een stichting onder te brengen.
Belastingontwijken is dus een door de regering en als het ware een koninklijk goedgekeurde handeling!
30 april maakt ons ritje naar onze oosterburen daarom echt tot een Oranjefeest. Zeker bij het afrekenen van goederen en waren terug in ons koninkrijk. We zingen dan ook een speciaal feestlied dat we tijdens een sanitaire stop in Twente opdukkelden.
| 21 april 2013
Meander is plotseling even weg. Als goede buurman pas ik een paar dagen op zijn huis. Net toen ik daar de post opruimde en de bloemetjes water gaf ging de telefoon. De redactie van de Stadspartij aan de lijn. Die wilde weten waar de column van Meander bleef.
Mijn uitleg dat deze, naar mijn stellige indruk, voor een geheime missie is weggeroepen werd met enige verbazing ontvangen. ‘Hij informeert ons altijd als hij weg is, juist als er een beetje geheimzinnigheid achter zit’, zo klonk het aan de andere kant van de telefoon. Nu dus een keer niet, reageerde ik laconiek. Ik denk dat ik overigens wel weet waar hij zit.
Er werd niets terug gezegd, maar ik voelde door de telefoon de vraag: waar dan? Hij is volgens mij ingehuurd door enige oude vrienden die nu in Den Haag huishouden. Ze zitten daar nogal omhoog met het huishoudboekje van hun onderneming en sommigen herinnerden zich zijn creatieve geest. Anderen lieten zelfs merken daar niet zo lang gelden nog gebruik van te hebben gemaakt. Voordat ze naar Den Haag verkasten uiteraard, dit voor alle duidelijkheid.
Zijn oude vrienden en hun nieuwe vrienden zitten daar in het Haagse vreselijk in hun maag met de situatie en hun imago. Iedereen die ze kent begint zich aan hen te ergeren. Alles wat ze ondernemen om hun zaakje beter te laten draaien mislukt.
In hun wanhoop hebben ze nu zelfs de vakbeweging en concurrerende ondernemers te hulp geroepen om het verzonnen herstelprogramma voor de onderneming levensvatbaar en aanvaardbaar te maken.
Voor die adviserende partijen bleek dat niet zo moeilijk ze gooiden gewoon de liggende plannen in de vuilnisbak. Dat had je natuurlijk van tevoren kunnen voorspellen. Ik denk dat de vrienden het ook wel wisten, want die herstelverhaaltjes leken nergens op. Zo zou ik ze ook geschreven hebben als het de bedoeling was ze alleen maar als een vorm van bezighouderij en afleidingsmanoeuvre te laten dienen. Als dat dus ook de bedoeling was dan werkte het dus.
Misschien ook een goede gelegenheid om ‘Gods zegen’ er weer eens over af te roepen, zoals vroeger heel gebruikelijk was en lange tijd ook werkte. Dat verdoofd en brengt nog meer mensen in een roes dan een wisseling van een staatshoofd. Dat gratis advies gaf ik Meander toen ik hem van de week even aan de telefoon had. Hij praatte me met enige terughoudendheid maar wel hilarisch bij over wat een Augiasstal hij had aangetroffen.
De vrienden hebben ondertussen in een euforistische stemming laten weten te hebben besloten zoals geadviseerd, maar nu slaat bij de outsiders toch de twijfel toe. Vooral bij de achterban van de nieuwe vrienden worden van rechts en nog rechtser ineens harde noten gekraakt. Die snappen dat slinkse spel natuurlijk niet. Humor is daar nooit een sterk punt geweest.
Men wil daar toch de oude plannen weer op tafel hebben. Gewaarschuwd wordt al dat als ‘Gods zegen’ niet helpt er dan de knoet over gaat. Ik hoorde van Meander in dat verband de naam ‘Zoolstra’ en het woordje ‘halve’ vallen maar het kan zijn dat ik dat verkeerd hoorde. Misschien kunnen jullie als redactie er wat mee?
Ik moet zeggen dat ik hier de hand van Meander al in ontdek. Die werkt graag met naïevelingen en katvangers, liefst verzameld in één persoon, in het bijzonder om de verwarring nog een beetje groter te maken. Liefst zijn het ook figuren die zelf niet eens weten dat ze als kop van Jut worden gebruikt.
Meander heeft voor hij vertrok wel bedongen dat zijn vrouw mee mocht en samen zijn ze nu naar Den Haag. Een eerste klas hotel aan het strand in Scheveningen, daar verblijven ze naar ik meen. Mevrouw Meander winkelt graag in het Haagse. Meander bedong daarom, en hij kreeg het ook voor elkaar, winkelgeld voor haar. Zelf rekent hij zijn toptarief als adviseur.
Jullie zullen begrijpen dat hij handenwrijvend, maar wel overhaast vertrok. Ondernemen waarbij het geld rolt, liefst zijn kant op, dat kun je wel aan hem overlaten.
In de wetenschap dat ik hem de vorige keer ook uit de brand hielp, maakte hij zich om die column helemaal geen zorgen. Ik liep er toevallig net over na te denken toen jullie belden.
| 13 april 2013
Beste lezer. Voor een keertje zult u het met mij moeten doen. De buurman dus.
Meander loopt wat dolend rond. Hij heeft wel onderwerpen, maar hij twijfelt of hij daarover wel kan schrijven. Een soort zelfcensuur vrees ik. Hij vertelde me dat hij iets wilde schrijven over het massaal kappen van bomen in Purmerend voor de riolering. Ook dat er niet onverkort een boom kappen, een nieuwe boom planten wordt toegepast. Nog los van de groeicylus en omvang van gekapte en geplante bomen.
Hij mompelde iets over een bestemmingsplan en begraafplaats. Maar hield daarover ijlings zijn mond toen hij mijn opmerkzame blik ontwaarde. Daar broeit dus wat bij hem.
De discussie in de commissie SOB over de woonvisie en de prioriteiten in Purmerend wat de uitvoering van die visie aangaat ergerde hem.
Zo is er het VVD-PvdA regeringsbeleid dat de woningcorporaties voor 1,7 miljard plundert. Die corporaties berekenen dit braaf door aan de huurders van de zeer vele sociale huurwoningen ook in Purmerend.
Allemaal onder het motto van ‘scheefwonen’ zo worden huurders een poot uitgedraaid. Niet ten gunste van de woningbouw, maar ten gunste van de schatkist. Wat is erger hoor ik hem steeds maar zeggen. Het volk belazeren of de 3% euronorm op deze manier halen?
Ook dat woningcorporaties de huur die nu gemiddeld 70% van de maximale te bereken huurwaarde is gaan optrekken naar 100% bij de eerste de beste gelegenheid ziet hij met lede ogen gebeuren. Dat gaat nieuwe huurders veel geld kosten. Sociale huurwoningen zeker voor mensen met zeer weinig inkomen gaan hier ernstig de dupe van worden. Zijn socialistische inslag speelt hem duidelijk parten.
Het lost zo natuurlijk wel het overschot aan sociale huurwoningen in Purmerend snel op, merkte ik enigszins cynisch op. Door de geforceerde huurverhogingen, lees verkapte lastenverzwaring voor huurders, worden sociale huurwoningen vanzelf duurdere huurwoningen. Precies wat PvdA en VVD zich best wel realiseren, dat zou althans nog van enig verstandig denkwerk getuigen. Dat schoot Meander behoorlijk in het verkeerde keelgat. Hij vindt misschien dat ik te ver ga of misschien juist niet, daar bleef hij vaag over.
Hij zit behoorlijk in zijn maag met de lokale VVD en PvdA. Die komen naar zijn mening te gemakkelijk qua schuldvraag weg uit de door hun Haagse hoofdkantoren aangerichte problemen zeg maar gerust de schade op lokaal niveau.
Als klap op de vuurpijl kwam daar het sociaal akkoord overheen. Een hoeveelheid van wat Meander noemt maatregelen en door mij stelselmatig tot idioterie werd betiteld, is plotseling van tafel of op lange termijn geschoven. Maar wat blijft er nu over aan sociaal akkoord? Twee keer niets is toch ook niets? Zo denk ik daarover.
In prominente VVD kring en in sommige media wordt er ook al op gewezen dat er regie zit achter het weggeveegde sociaal akkoord. Het zou Ton Heerts van het FNV de uitstraling van een overwinnaar moeten geven. Genoeg om de op kookpunt rakende FNV achterban tot rust te krijgen en zich achter hem te scharen.
Dat zou best kunnen, het venijn komt dan waarschijnlijk in het najaar en dan begint het hele poppenspel opnieuw.
Dat Nederland politici met staatmanschap mist, hoor ik tijdens mijn smokkelreisjes naar Duitsland over de grens daar vaak. En het is waar als je vanuit het pessimistische Nederland in het optimistische Duitsland komt dan is het verschil wel erg groot in kwaliteit. Dichtbij, zelfde soort mensen maar zo’n verschil in economisch optimisme. Dat is gewoon onthutsend maar wel verfrissend en geeft hoop voor de toekomst.
Zijdelings heeft Meander ook met de het wisselen van het koningschap te maken. Nuchter als ik ben zie ik het heel simpel. Nederland is nu eenmaal een koninkrijk en iemand moet het doen. Net zoals een circus een directeur moet hebben en een leeuwennummer een dompteur. Puur voor lering en vermaak dus. Ik koester mijn toevallige ontmoetingen met Majesteit. Meander stopt ze liever zo diep weg dat hij ze niet meer kan vinden.
Meander ziet het koningschap als een verhaal uit een vleesgeworden sprookjesboek, hij ergert zich aan al dat kinderlijke gepraat erover. En snapt niet dat niet iedereen republikein is. Net als ruim twee eeuwen terug, toen iedereen in Nederland dat nog was. Maar hij kan het allemaal even niet kwijt in zijn column. Vandaar dat dolende rondlopen. Ook zijn partij moet aan de volgende verkiezingen denken, zo realiseert hij zich maar al te goed.
Maar een goede buur is nu eenmaal goud waard, ook als je pen stilvalt. Het schrijven smaakt naar meer! Vort met de geit!!
| 06 april 2013
Mensen die onvindbaar zijn en niet als vermist zijn opgegeven gelden als spookburgers. Het zijn mensen die op één of andere manier nog wel contact hebben met instanties maar niet meer wonen op het adres waarop zij volgens de gemeentelijke basisadministratie zijn ingeschreven. Het zijn dus geen burgers die met een laken over het hoofd moeten lopen, zoals wel eens gekscherend wordt gesteld.
Door koppeling van de gegevens van uitkeringsinstantie UWV de gegevens van de spookburgers en die van de gemeente zijn deze burgers snel traceerbaar. Zijn ze daarna nog niet lijfelijk terug te vinden dan zijn ze verdwenen en kan een eventuele uitkering worden stilgezet en de persoon als verdwenen worden geregistreerd. Verder is het dan en taak voor de opsporingsinstanties. Het fenomeen spookburger zou de gemeente nauwelijks geld moeten kosten aan uitkeringen. Op het moment dat iemand staat genoteerd als 'vertrek onbekend' stop je de uitkering. Als iemand zich elders weer meldt voor een uitkering dan is hij ook weer getraceerd.
In Purmerend zijn in 2012 1087 spookburgers door het Centraal Bureau voor de Statistiek geteld. In 2007 waren dat er nog 753. Het aantal loopt dus fors op!
Uiteraard heeft de vrees om uitkeringsfraude weer de boventoon gekregen in de discussie erover. Een politieke partij in Purmerend stelde er al in die zin schriftelijke vragen over zo vernam ik. Populistische Pavlovachtige reacties domineren nu eenmaal het politieke domein en ontnemen dikwijls het zicht op de werkelijkheid.
Van uitkeringsfraude zou dus nauwelijks sprake kunnen zijn volgens de in 2012 geopende mogelijkheid tot koppelen van UWV gegevens en die van de gemeentelijke basisadministratie. Ik verwacht dat de gemeente Purmerend in die zin heeft gehandeld en het antwoord op de schriftelijke vragen zich dus laat voorspellen. Maar er is een veel belangrijkere vraag over spookburgers te stellen.
Veel relevanter is natuurlijk de vraag waar zijn de niet meer traceerbare spookburgers gebleven? Is er een stijging in het aantal verdwenen burgers? Spookburgers stijgen jaarlijks zelfs in aantal, maar hoeveel van hen blijven onvindbaar en hebben ook geen uitkering of staan elders vindbaar te boek?
Is er dus misschien sprake van criminele activiteiten waardoor mensen verdwijnen? Hoe meer je erover nadenkt des te meer dringt deze vraag zich aan je op. Maar helaas is ook in deze maatschappelijke discussie het lot van de mens, in eerste aanleg, ondergeschikt aan het vermeende financiele verlies.
Het schrijven valt even stil bij deze filosofische gedachte.
Buurman komt zuchtend en steunend binnen. Zijn smokkelzaak op de route naar Duitsland is nog steeds booming business en dat begint, volgens zijn woorden; nu toch wel erg veel op echt werken te lijken. Zeker nu daar laatst, hoewel zijdelings, in DeTelegraaf aandacht aan is gegeven. Media aandacht helpt nu eenmaal ontzetend als je producten in de kijker van de op manipulatie voorgeprogrammeerde burgers wilt brengen.
‘Weet je Meander de regering is in de ban van de bezuingingen. Purmerend is in de ban van de bezuinigingen. Schoon, heel en veilig waren hier altijd sleutelwoorden maar ze zijn bezig de sleutel weg te maken. Ze gaan de zorg voor het domein waar schoon, heel en veilig op van toepassing is teruggeven aan de burger. Als dat echt waar is dan schaft de gemeente zich gaandeweg zelf af en vallen we als stad terug op een systeem van samenwerkend dorpen. Wat nu nog wijken zijn zullen we terug zien keren naar dorpsgemeenschappen. Dat schept toch ongekende nieuwe kansen voor ondernemende burgers. En in een dorp kent iedereen, iedereen dus is je probleem met spookburgers ook meteen opgelost’.
| 23 maart 2013
Net toen de discussie over de verarming en veroudering van Purmerend op het punt van overkoken kwam was daar de ingeving. Ik geef toe het was natuurlijk weer Johan Cruijff die de eer kon opstrijken. Zijn bijna profetische uitspraak: ‘elk nadeel heeft zijn voordeel’, geeft bijna een Bijbelse inspiratie. Voeg dat bij de inzakkende economie ten noorden van het Noordzeekanaal en de plannen tot vorming van de provincie Flutland en je ben er bijna uit.
Een vleugje Thijs Kalverboer doet de rest. Bekend is dat de heer Kalverboer het liefst Purmerend naar één groot seniorenoord ziet toegroeien.
En opeens kwamen de grijze cellen daardoor met de oplossing.
Zachtjes bracht ik het idee over het voetlicht en de rumoerige stemming verstomde.
Waarom niet Nederlandse regio’s opdelen in een jachtig en een kapitaal najagend economisch deel en één in een rustgevend maar wel verzorgend deel? Zo opperde ik.
Met andere woorden laat het economische leventje van jagen en jachten zich maar afspelen zuidelijk van het Noordzeekanaal. Geef het Noordelijk deel zijn rust en ruimte. De steppen, toendra’s zelfs de zee zijn er al. Vorm rond de weinige verstedelijkte gebieden (Purmerend, Hoorn, Alkmaar, Den Helder) senioren woonoorden.
Het voorbeeld is te zien in Amerika. Daar zijn er steeds meer zogenaamde senioren-wijken en dorpen. De mensen die daar wonen zijn zeer tevreden. Het zijn dorpjes met allerlei voorzieningen als winkels, uitgaansmogelijkheden, restaurants, sportieve mogelijkheden enz.enz. Helaas is het niet voor alle senioren mogelijk, omdat het wel veel meer kost dan een woning in een gewone wijk. Je moet wel een beetje vermogend zijn om daar te kunnen wonen. Maar dat kan meteen als de oplossing voor de verarming worden gezien. Maar dit terzijde.
Zorgsteden met zorgflats afgewisseld met senioren laagbouw woningen. Specialiseer de ziekenhuizen vooral op de vraag van die doelgroep. Ik zie het helemaal voor me.
Het zal, hoewel minder kapitalistisch van uitstraling, een bron zijn voor vrede en welvaart, in het bijzonder voor diegenen die als werkenden in de zorg en het verzorgen hun roeping vinden. Toch ook een bron voor een fikse vleug economische ontwikkeling.
Veel van de huidige en komend generatie ouderen is redelijk tot goed financieel verzorgd. Een spaarzaam leven en het wijs opgebouwde pensioen staan daar borg voor. Bovendien is de huidige en komende generatie senioren bereid om voor een goede leefomgeving en zorg goed te betalen.
Die, ik durf het haast niet te schrijven, economische potentie hebben grote delen van Noord-Holland.
De rust, de natuur en de gerichte zorg voor renteniers boven het Noordzeekanaal trekt nu al als je goed om je heen kijkt.
De werkenden kunnen dan hun struggle voor life zuidelijk van dit kanaal uitoefenen. In de rest van Flutland dus. Uitgezonderd uiteraard de werkenden die hun goed belegde boterham kunnen verdienen in de seniorenregio’s. Maar ook dat is een keuze.
Tevreden vouwde ik de handen achter het hoofd, later de armen voor de buik. Om me heen kijken met de air van: breng daar maar eens wat tegenin. Natuurlijk waren er wel aanwezigen die tegenstribbelden. Tegenstanders die woorden als mono samenleving en bejaarden getto’s, gebruikten. Maar ik wees erop dat de huidige ouderen zeer vitaal en levenslustig door het leven gaan en totaal niet lijken op de generatie ouderen die model stonden voor suf, afgeleefd en voor oudjes die achter de geraniums wegkwijnden. Het organiseren en bezigheden bedenken zit de huidige en komende generatie ouderen in het bloed.
Tja er zou maar één politiek partij overblijven opperde er één. De AOV daar werd impliciet op gedoeld. Mijn tegenzet was natuurlijk 50Plus en natuurlijk allerlei nieuwe stromingen. Want het oude gezegde twee Nederlanders één partij, drie Nederlanders twee partijen bestaat niet voor niets. Wat let je om de naam van de Stadspartij nu vast opnieuw te veranderen, in Seniorenpartij bijvoorbeeld.
Het gesprek viel volkomen stil, hoe rumoerig het ook was begonnen.
Zoals altijd komt de vooruitgang niet van de massa maar van één bevlogen geest. Vaak nog per ongeluk de spijker op de kop slaand ook.
